Goeie mop

Ben je een documentaire aan het maken over de `Aristocrats-grap` vraagt een komiek quasi-verbaasd aan regisseur Paul Provenza. “Zou je dat nou wel doen, zo'n goede grap is het niet“. De komiek heeft een punt. De mop over de aristocraten die alles doen wat god verboden heeft behoort tot het standaardrepertoire van stand-up komedianten. Maar de keren dat hij te berde wordt gebracht zijn schaars. Komieken onderling kennen de grap, daar bleef het bij. Totdat Gilbert Gottfried hem publiekelijk vertelde tijdens een vlak na 9/11 gehouden gala. Omdat al zijn andere grappen faalden - Amerika had wat anders aan zijn hoofd dan humor - greep hij terug op deze grap der grappen. Met succes. En dan nu dus deze documentaire vol slordig gefilmde interviews met toonaangevende Amerikaanse komieken. Belangrijker dan de (zeer flauwe) grap en zijn pointe is het provoceergehalte ervan dat al improviserenderwijs aangepast kan worden. Is pies niet leuk? Dan halen we er poep bij. Of seks, incest, etc. De grap is als het thema waarop door alle geïnterviewde komieken wordt geïmproviseerd - binnen of buiten het akkoordenschema. Dat is leuk als het liedje niet langer dan tien minuten duurt, maar The Aristocrats neemt ruim anderhalf uur de tijd.