Boris & The Saltlicks

Een duidelijk articulerende zanger is hij niet, deze Boris McCutcheon. Maar dat maakt niks uit, want - zoals bij alle werkelijk goede muziek het geval is - als je er eenmaal achter bent gekomen waar de teksten over gaan, blijken ze altijd wel min of meer overeen te stemmen met de beelden die de muziek oproept. Volgens de platenmaatschappij is dit Americana met invloeden van soul, rock en country met calexico-achtige sfeerbeelden. Daar zit enerzijds wel wat in, maar anderzijds is het onzin: deze muziek onttrekt zich aan een etiket. Akoestische gitaar of mandoline, contrabas, hier en daar even een Fender Rhodes piano, een Hammondorgel of een elektrische gitaar. Dat zijn de niet zo opzienbarende werktuigen waarmee deze muzikanten een eigen wereld oproepen. Er wordt onnadrukkelijk gespeeld, alsof ze in de huiskamer zitten. Het geluidsbeeld is open, waardoor de bijzondere arrangementen des te meer opvallen. Die doen hier en daar, zoals in Branded met die Hawaiïgitaar, denken aan de klassieke pop van een Van Dyke Parks. Maar dit is bescheidener. Af en toe, zoals in Volcanic Mind, duikt een elektrische piano op die aanstalten maakt om uit te pakken, maar dan zwiert het zaakje subtiel de ingeslagen weg af. Majestueus soms, maar nooit dankzij grote gebaren of de overheersende inzet van elektronica.

Alleen al door de geniale arrangementen is deze binnen twee weken opgenomen en gemixte cd een lust voor het oor. En die teksten gaan er vanzelf bij passen.

Boris & The Saltlicks: Cactusman versus the Blue Demon. Frogville FVR-0038. Distr. LuckyDice