Een poppetje en een scheetje

Een kind verleid je met een poppetje. Het is van alle tijden. Toen er een plastic baby in een afwasmiddel zat moest mijn moeder met dat middel afwassen van mijn zussen. Wat veranderde is dat het poppetje nu ook tot koop van snoep verleiden moet, dat kan snoep zelf niet meer.

Op de internationale zoetwarenbeurs, vorige week in Keulen, was het makkelijk gek worden. Niet van al het snoepgoed, maar van de manier waarop elke fabrikant origineel uit de hoek komt met iets nieuws. Nieuw snoep? Nee, alle soorten en vormen van snoep zijn al bedacht. Zelfs vieze.

Er is geen nieuwe eer meer aan suiker met verf en aroma te behalen. Het moet van bijcadeautjes komen. Een beurs in zoetwaren lijkt op een speelgoedbeurs. Leuke dingen met snoepjes erin. Of snoep met een leuk dingetje erin.

Een Spaanse snoepkoning laat pistooltjes maken waarmee je iemand de lenzen uit zijn ogen kan schieten. In het holster wat snoepjes, maar die doen er eigenlijk niet toe. Er zijn Aziatische schiettuigjes die snoepjes wegschieten. In de mond van je zusje?

In Nederland kennen we een groot Duits merk chocolade-eieren met een speeltje erin. Maar er zijn er honderden. De eieren worden overal in de wereld gemaakt en de miniatuurpoppetjes en ander speelgoed - telkens nieuwe modelletjes - komen van een enorme industrie met vele werknemers. Ze verven de poppetjes. Stuk voor stuk met de hand. Chinezen natuurlijk. De pret is voor het Westen, de attribuutjes komen uit China.

Maar een poppetje alleen is vaak al niet meer genoeg. Hele concepten worden bedacht. Aan alleen maar blocnootjes ouwel, het lichaam van Jezus in verschillende vruchtensmaken, gaat een kind voorbij. Daarom een concept. Een Duitse snoepfabrikant doet een paar gearomatiseerde blocnootjes Esspapier in een Wundertute die je toeschreeuwt: 'Jede Menge Esspapier mit tollem Spielzeug!' Er zitten twee ellendige prullen in, maar er is meer. Achterop de zak een kleurplaat 'zum Ausmalen' en als je daar niet genoeg van kan krijgen kan je meer kleurplaten downloaden van de website van fabrikant de kindervriend. Bij een concept hoort een website die kinderen moet bezighouden en ze aan een merk bindt.

In Keulen stonden tussen grote conceptknallers onopvallend twee Nederlandse vrouwen met koopwaar: concepten.

Ze hebben de Bee Company opgericht. 'De Bee Company creëert oplossingen op maat op gebied van snoep en snacks op een manier die je nooit voor mogelijk gehouden had. Ons geheim? Jaren ervaring in snoep en verpakkingsmaterialen, gecombineerd met een reusachtige verbeeldingskracht.'

Ze hadden een voorbeeld van de verbeeldingskracht bij zich. De schetenboerderij. De FartFarm met 'The funniest candy ever made'. De boer van de farm is een oude chagrijn. Zijn veestapel bestaat uit een domme hond, weggelopen uit de strip van Lucky Luke, een mager varken, een kaalgeplukte kalkoen en een platgereden kat. De figuurtjes zijn in vormpjes gegoten - zachte winegums - maar bestaan ook als nieuwbakken tekenfilmkarakters. Tip voor Talpa.

De bedoeling. Kinderen kijken op tv of op een nog op te richten website van de schetenboerderij www.fartfarm.nl naar tekenfilmpjes, chatten met elkaar over de rare beesten en de rare boer en trekken intussen een blikje open met daarin hun helden om op te eten. Het snoep is verrijkt met vitamine C en calcium.

Niet met een scheet? Dat ligt toch in de lijn van het concept? De verbeeldingskracht van de Bee Company schiet hier tekort. Men bedenkt een schetenboerderij maar ziet het belangrijkste over het hoofd. Het snoep ruikt sterk. De lucht vult m'n kamer met de typische snoepgeur van valse aardbeien. Verkeerd vies. Had op de wereldmarkt rondgekeken, Hollandse conceptcompany. Het ligt voor het oprapen. Vorig jaar al lanceerden Amerikanen in Keulen afschuwelijk stinkende poppetjes. En kijk op www.sillyjokes.co.uk/p-jokes/evil-sweets/fart-candy.html. Fart candy's. Poepsnoep uit Engeland. Het bestond al.

Wouter Klootwijk