Knuffelberen

De beer is het ergste cliché van Rusland. ‘Russiche beer’beeeeeeeeer.jpg probeer ik als correspondent koste wat kost te vermijden. Dat geldt niet voor iedereen. Op een rustige nieuwsdag komt Google News in de Angelsaksische pers bij trefwoord Russian Bear op 807 artikelen.
Gebruikelijke stijlbloempjes:
The Russian bear has reached out its pawn clumsily..
The Russian bear is unlikely to go quietly..
Poking the Russian bear is back in vogue..
Maar in het prachtige Mijn Russische ziel weet Hans Boland zowaar iets boeiends over de Russische beer te zeggen. Deze voorpublicatie verraadt intieme omgang met een Russische beer, de knorrige toon van het boek dat de auteur trekjes van hem heeft overgenomen:

Want Russen zijn echte beren: grommerig maar warm, niet dom maar liever lui, en zoet als bijenhoning.

Russen zien zichzelf ook als beren, voor westerse doetjes hangen ze graag de grommende iezegrim uit. Ook ik hoorde eenmaal het huiveringwekkende dreigement dat ‘de Russische beer geduldig is, maar terg hem niet want zijn woede is verschrikkelijk?. Dat sputterde een dronken jongeman die ik een beetje aan het plagen was. Russen beseffen niet, zo vermoedt Boland, dat westerlingen daarvan niet schrikken, want zij associëren beren met wollige, warme teddy’s.
Zo zijn we terug bij de onbeantwoorde liefde van berenknuffelaars als Timothy Treadwell. Had hij vroeger een teddybeer? Zonder knuffelberen geen berenknuffelaars.
En loopt het met een Russofiel ook slecht af als hij geen afstand bewaart tot het object van zijn liefde? Wat vindt Hans Boland?