Jong, jong, jong, duizelingwekkend jong

Een hoofdprijs zat er niet in voor Alexis dos Santos, maar zijn Glue is uitstekend ontvangen. Door hem en zijn vriendin uit de hand gefilmd. 'Ik gaf haar gewoon een harde duw.'

Alexis Dos SANTOS,Filmmaker.regisseur Internationaal Film Festival Rotterdam .foto VINCENT MENTZEL/NRCH==F/C==Rotterdam, 3 februari2006 Mentzel, Vincent

Alexis dos Santos wist vooraf niet goed waar hij gelukkiger mee zou zijn, met de prijs van de Movie Squad jongerenjury of met de Tiger Award, de 'echte' hoofdprijs van het International Film Festival Rotterdam. 'Mijn film gaat over jongeren, ik heb hem voor jongeren gemaakt, dus een prijs van jongeren is de beste beloning.'

Dos Santos kwam vrijdagavond de zaal binnen rennen toen de prijsuitreiking in De Doelen al aan de gang was. Hij plofte neer en kon vijf minuten later weer opstaan. Hij had geen Tiger Award gewonnen, terwijl hij alom als grote kanshebber was aangemerkt. Een jurylid zei na afloop dat Glue als laatste was afgevallen. Dos Santos moest het doen met de Movie Squad Award.

De Argentijnse filmmaker is 31 jaar, maar ziet eruit als een jonger broertje van zichzelf. Zijn Levi's hangt halverwege zijn billen, hij draagt twee gestreepte T-shirts over elkaar heen en om zijn schouders heeft hij een rode Spiderman-rugzak.

Zijn film Glue is 'fucking awesome', gilde een bezoekster door de zaal na afloop van een van de vertoningen. Het hoort allemaal bij de sfeer die Glue ademt van jong, jong, jong, duizelingwekkend jong. De camera buitelt om de hoofdpersonen heen, twee jongens en een meisje van een jaar of zestien die het leven ontdekken, muziek, drank, drugs en tongzoenen. 'Ze staan met één been nog in het systeem van hun gezin en met het andere verkennen ze het onbekende gebied van hun eigen persoonlijkheid. Ze moeten alles uitproberen en zelf leren kennen.'

Boiling hormones, zo vat Dos Santos de inhoud van zijn film samen. Hij weet zelf nog al te goed hoe dat voor hem voelde, zo'n vijftien jaar geleden. 'Dat is zo'n scherpe, intense tijd in ieders leven. Ik wilde de pret, het verdriet en de ontregeling van die levensfase vastleggen.'

Ontregelend is ook de beste omschrijving van het camerawerk.

'We draaiden met een digitale videocamera en die lieten we gewoon de hele tijd lopen. Het voelde alsof we een documentaire maakten rond de drie hoofdrolspelers. Het was één groot experiment. Mijn toenmalige vriendin en ik hebben ieder ongeveer de helft van het camerawerk gedaan. Onscherp, schuddend, zoekend, we hebben alles geprobeerd.'

Er is een moment dat de twee jongens samen stoeien en dat de camera ineens op ze af komt rennen.

'Toen filmde mijn vriendin. Ik zei, ga wat dichterbij staan. Zij wilde rustig naderen, maar ik gaf haar gewoon een harde duw, zodat ze bijna naar de jongens toe struikelde. Je bent je op dat moment als kijker heel bewust van de camera. In elke andere film zou het verkeerd zijn, maar hier werkt het. Toch? Toen alle opnames achter de rug waren, had ik 45 uur materiaal om te monteren en was het uit met mijn vriendin.'

Dat is akelig.

'Ja. Het had wel te maken met de druk van samen werken.'

De mooiste scène van 'Glue' is als de drie acteurs samen in een openbaar toilet staan en hun lichamen voor de camera aaneen lijken te smelten. Het is alsof de hele film voor die scène is gemaakt.

'In die scène waren de acteurs ongelooflijk goed. We hebben het in twee opnames van ongeveer vijftien minuten opgenomen en we dachten meteen wow!'

'Glue' zit in september in het Moviezone-programma in diverse bioscopen.