Jasper Le Clercq kan bij zijn nieuwe sextet ook voorlezen

Als je uitstekende waar in je winkel hebt is het gepast die met trots en verve te verkopen. Violist Jasper Le Clercq (1970) is iemand die dat heel goed doet. Of hij nu opereert in het strijkkwartet ZAPP! of in Dalgoo, M.O.T of Bite the Gnatze; hoe 'moeilijk' het product soms ook mag schijnen, hij vindt altijd wel iets om aspirant-kopers over de streep te trekken.

Ook als de formele leider van het nieuwe sextet LaMi bewijst Le Clercq te beseffen dat muziek niet alleen gaat over melodie, harmonie en ritme, maar ook over geloof, hoop en liefde. Veel musici zouden zich nog liever later geselen dan een tekst voor te dragen, maar de violist leest met liefde de hele vertaling voor van Gracia a la Vida, in 1970 geschreven door de Chileense politieke activiste Violetta Parra. In de instrumentale versie die daarop volgt schittert behalve de leider zelf Latif al-Obaida op Arabische luit. Er is wel spanning maar geen haast; de musici nemen alle tijd om tijdens hun fraseringen adem te halen.

Representatief is La Vida niet voor LaMi, maar dat is geen enkel stuk. Het orkest vloeit voort uit een 'laboratorium-experiment' van de door de Stichting SJU ondersteunde Music: World Series. Die heeft tot doel verschillende muzikale culturen met elkaar in contact te brengen. Le Clercq maakt er geen geheim van dat drie IJslandse volksliedjes zijn ingebracht door bassist Gulli Gudmundsson en de 'valsheid' in een Iraaks volksdansje te wijten is aan het gebruik van kwart-tonen waarop de groep onder leiding van qanun-speler Jamil al-Asadi, 'behoorlijk hard heeft moeten studeren'.

Het bijzondere van het orkest is echter niet zijn geografische breedheid. Wat LaMi onderscheidt van orkestjes die 'van alle markten thuis' zijn is de serieuze poging die het doet verder te gaan dan zappen als toeristen tijdens een supersnelle wereldreis. In IJsland wordt het ijs gebroken door een houten Chileense fluit en in - op papier - Iraakse muziek blijkt een forse portie Spaans te zitten. Wat de musici bindt, behalve de voertaal Nederlands, is de behoefte verder te komen, niet te bevriezen in nostalgisch nationalisme.

Dat LaMi zich bij de première in Utrecht stevig vasthield aan de bladmuziek met als gevolg soms een zekere stijfheid, was begrijpelijk. Afgaande op de meer ontspannen momenten kan men er echter op vertrouwen dat deze wereldband heel wat eerder soepel zal sporen dan het nieuwe Europa.

Le Clercq's LaMi. Gehoord : 4/2 SJU jazzpodium. Verder: 11/2 Korzo Den Haag; 16/2 Tropentheater Amsterdam.