Fall Out Boy voor een internetpubliek

De vier leden van de Amerikaanse band Fall Out Boy wisten wat hun in Amsterdam te doen stond: al gitaar spelend keihard rondjes draaien, heen en weer springen over de monitorboxen en ondertussen hun getourmenteerde rockliedjes het publiek in slingeren. De uitverkochte zaal, voor meer dan de helft gevuld met verrukt kijkende zestienjarige meisjes, zong ze zaterdagavond woordelijk mee.

Want de Engelse Arctic Monkeys is niet de enige band die zijnpubliek via internet heeft gevonden. Ook Fall Out Boy heeft van het internationale web-verkeer geprofiteerd; hoe anders zou een groep die hier nooit op de radio te horen is en geen hit heeft gehad, een zaal als The Max kunnen vullen? In Amerika heeft de band al enig succes, en is hun nieuwe cd From Under The Cork Tree genomineerd voor een van de Grammy's , die woensdag worden toegekend..

Toch heeft Fall Out Boy weinig oorspronkelijke kenmerken. Hun muziek doet denken aan die van Green Day en andere opgefokte rockgroepen. Het opvallendst is hun degelijkheid: de muzikanten draaien hun hand niet om voor een break hier en een tempowisseling daar, en de melodieën hebben niet onder dat temperament te lijden. De muzikanten draaien dan ook allemaal al langer mee in het hardcore-circuit van Chicago.

Live is bassist Peter Wentz het gezicht van de band. Zanger/gitarist Patrick Stump houdt zijn pet te diep in zijn ogen getrokken om de aandacht vast te houden. Wentz is een showman, die ondersteboven aan zijn voeten hangend aan een pilaar, nog een refrein meebrult en af en toe een diep grommende deathgrunt ten beste geeft.

Dat zijn roze kapsel en het hele repertoire zo uit het Grote MTV-boek voor Rockbands komen, kon de zaal niet schelen. Er werd gedanst, gezongen en gecrowdsurfed. Tot volle tevredenheid van de vele tiener-vamps, die al zingend, met geheven telefoon foto's maakten voor het thuisfront.

Concert: Fall Out Boy. Gehoord: 4/2 Melkweg/Max, Amsterdam.