dr. p.

Kort nadat ik zaterdag in het katern Opinie & Debat van deze krant de dialoog tussen Renate Dorrestein en Elsbeth Etty over droge vagina's had gelezen, ging de telefoon. Ik herkende meteen de ijdele stem van een Nederlandse schrijver van middelbare leeftijd. Zijn boeken worden, als bij zoveel Nederlandse schrijvers, sinds jaar en dag gekenmerkt door een grote seksuele openhartigheid.

'Die Dorrestein weet altijd wel door een of ander fysiek malheur de aandacht te trekken', zei hij bozig en niet zonder jaloezie. 'Eerst was het die geheimzinnige ME waardoor ze alleen nog per ambulance naar literaire prijsuitreikingen kon worden vervoerd. Daar hoor ik haar al een tijdje niet meer over, hoewel ze ten dode opgeschreven leek. En nu heeft ze ineens weer last van een droge vagina.'

'Ik stel voor dat we de afkorting overnemen die zij ervoor in haar boek gebruikt', zei ik preuts. 'Dus dr. v. graag. Dat klinkt veel minder lijfelijk, terwijl het je toch meteen het gevoel geeft dat het, net als bij ME, om een enge kwaal gaat.'

'Van mij mag alles', zei hij met de nodige weerzin, 'maar op papier staat het een beetje raar, het zou ook doctor Vagina kunnen betekenen.'

Ik stelde hem voor terzake te komen. Net als in zijn boeken, waarin geen redacteur durfde te schrappen, was hij geneigd tot omslachtigheid. 'Ik ben niet van het kleine gebaar', zei hij altijd. 'Dat is meer voor Elsschot, Nescio en dat soort jongens. De Hollandse lulligheid!'

'Weet je wat me nou zo ergert', zei hij, 'zo'n Dorrestein doet net alsof vrouwen het monopolie op dit soort kwalen hebben. Ze praat maar over menopauze, lege-nestsyndromen, opvliegende hormonen, noem maar op. Maar ik ben nu net bezig aan een roman over de fysieke processen bij mannen van middelbare leeftijd - en dat is ook geen lolletje.'

'Als dat boek van jou maar niet draait om de dr. p.', schertste ik nog even, maar de lach bestierf meteen op mijn (droge) lippen.

'Waarom niet?'

'Zo'n boek kan ik me bij jou niet voorstellen.'

Het bleef even stil. 'Dat bedoel ik nou juist', zei hij, 'ik word ook een jaartje ouder. De tijd van die pagina's lange orgasmes ligt heus achter me. Na een vluggertje van één alinea moet ik al uithijgen op de bank. Een schrijver is ook maar een gewoon mens. Opeens denkt hij: hoe lang loop ik nu al niet met een dr. p. rond? Hij is alweer een poosje alleen en hij gaat maar weer eens wat vriendinnen van vroeger opzoeken. Maar dat valt op onze leeftijd ook niet mee. Want als een dr. p. ten slotte een dr. v. ontmoet, dan kun je moeilijk verwachten dat daaruit opeens een fontein van lust opspuit. Mooie metafoor, hè?'

'Volg de raad van Elsbeth op en neem hormoonpreparaten.'

'Kom nou, ik hoef niet Parijs-Roubaix te winnen! Straks moet ik na mijn moeizame orgasme ook nog naar de dopingcontrole.'

'Luister dan naar Renate en koop dat bijzondere glijmiddel waarmee zij in haar roman adverteert.'

'Je vraagt nu echt te veel', zei hij somber. 'Want dan zou ik haar boek moeten kopen. Misschien krijgt Renate er een n.v. van als we dat allemaal doen, maar ik pas ervoor.'