Berenknuffelaars

grizzly2.jpgZag zojuist op DVD Grizzly Man, de documentaire van Werner Herzog over Timothy Treadwell, die in 2003 samen met zijn vriendin in Alaska werd opgegeten door de beren die hij filmde en beminde.
De man was een maniak met een missie. Treadwell voorziet zijn eigen dood: ‘Bij het eerste teken van zwakte maken ze me af, onthoofden me, hakken me kleine stukjes.? Toch geeft hij zijn beren namen als Meneer Chocolade en Boobles, ziet hij ze als vrienden en gilt: ?Ik hou van jullie!? Het eindigt met kleine stukjes Treadwell. Zijn ex koestert nu zijn teruggevonden horloge.
Gek genoeg had ik datzelfde verhaal al eerder gehoord, van de Russische gids Viktor in de zomer van 2002 in Kamtsjatka. Maar dat ging over iemand anders. Dit schreef ik toen:

?Vier jaar geleden arriveerde Viktor met een groep ecotoeristen net op tijd bij het Koerilskojemeer om te helpen zoeken naar de Japanse fotograaf Misja Ogasjina. De Japanner waande zich een Jane Goodall van de beren, zegt Viktor. ?Hij fotografeerde ze van heel dichtbij, gaf ze elk hun eigen naam. Misja weigerde in een berenhut op palen te slapen, hij moest en zou tussen de beren kamperen. De beren hielden van hem, dacht hij. En dat klopte.?
Op een nacht trok een beer de Japanner uit zijn tent, scalpeerde hem, beet hem dood, smikkelde zijn ingewanden op, vierendeelde het lichaam en begroef de delen, want beren eten hun vlees het liefst verstorven. De groep hoorde hem schreeuwen, maar durfde in het donker niet uit hun hut te klimmen. Viktor: ?Ik heb de volgende dag nog een arm opgegraven. Misja droeg een Seiko-horloge.?

Ik wist de Japanner indertijd niet te googelen, maar nu wel: hier zijn laatste dagen. Hij heette Michio Hoshino en stierf in 1996.
Ronduit verbijsterend is te lezen hoe berenknuffelaars over zijn dood schrijven en toch koppig volhouden dat je beren temt door op redelijke toon met ze te argumenteren (hier). Geen mens koestert dit soort ideeën bij leeuwen of tijgers. Waarom wel bij de beer? Zo komen we weer op Rusland…