Working Class Heroes

Iedereen zijn eigen ontdekking: elk half jaar presenteert de Engelse muziekpers wel een popgroep die de rock 'n' roll zal veranderen. Nederlandse muziekcritici zijn meestal sceptischer. Maar over de debuut-cd Whatever People Say I Am, That's What I'm Not van de Arctic Monkeys zijn ze nu net zo enthousiast als de Engelsen. De vijf ballen, die in muziekrecensies duiden op een meesterwerk, vliegen je om de horen. Er wordt zelfs gesproken over een “kanteling van de rock'n'roll' die door de Arctic Monkeys wordt teweeggebracht. Hoewel niet duidelijk is hoe gekantelde rock'n'roll klinkt - vermoedelijk niet anders dan ongekantelde - betekent dit wel dat er iets groots gaande is.

Die grootsheid is niet onmiddellijk af te horen aan “When The Sun Goes Down', de tweede, huidige videoclip. De muziek bij de clip is energieke gitaarpop, maar ook nogal vormeloos en ontbeert een sterke melodie of goede kreet, zoals bijvoorbeeld “Take Me Out', de single waarmee Franz Ferdinand een paar jaar geleden doorbrak.

Het zullen dus wel de teksten waarom Whatever People Say I Am, That's What I'm Not nu in recordaantallen wordt verkocht. Maar naar teksten luister ik niet, tenzij ze zo opdringerig zijn dat ze niet kunnen worden genegeerd. “When The Sun Goes Down' heeft niet zo'n tekst, maar wel is te horen dat The Arctic Monkeys lekker plat zingen. Dit is niet onbelangrijk. Popmuziek is moderne volkmuziek en voor de klassenbewuste Engelse muziekpers betekent dit dat de beste popmuziek wordt gemaakt door “working class heroes'. Echt working class schijnen de Arctic Monkeys niet te zijn, maar de vier 19-, 20-jarige jongens uit Sheffield praten en zingen wel met een duidelijk accent.

Ook in de videoclip “When The Sun Goes Down' spelen de Arctic Monkeys de working class- en street credibility-troef uit. De video draait om een treurig, nadrukkelijk niet mooi meisje, een louche goochelaar en een onduidelijk type met stekelhaar. De verwikkelingen in de clip blijven onduidelijk: het meisje krijgt mot met de goochelaar en de jongen met stekelhaar, maar waarover blijft duister. Wel heel duidelijk is het decor van de clip: een Bijlmerachtige betonwoestijn, de habitat van de Britse working class.