Rosiri (19): Rugzakspecialist

Rosiri schrijft een werkstuk over terrorisme. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Het was half drie 's nachts en Rosiri zat met haar handen in het haar. Morgenvroeg moest haar profielwerkstuk over de terreurdreiging in Nederland worden ingeleverd en ze had nog niks op papier. Ze was zelfs te lui geweest om bronnenonderzoek te doen. Tegen vieren begon ze met tikken.

“Na elf september houdt men zich in Nederland bezig met de vraag of ons land contacten onderhoudt met zogenaamde terroristen. Speelt zij een rol bij het onderbrengen van moslimfundamentalisten?

“In dit werkstuk onderzoek ik de invloed die Mohammed Atta, het brein achter de aanslagen van elf september, heeft gehad op ons dagelijks leven in Nederland.'

Rosiri wreef zichzelf in de ogen om wakker te blijven en schreef verder.

“Op een mistige ochtend betreedt Mohammed Atta voor de eerste keer van zijn leven de PABO in Almere. Hij is net negentien geworden. Dat hij na zijn middelbare school voor de PABO zou kiezen stond al vast voordat hij kon lezen en schrijven. Deze opleiding blijkt voor de jonge Atta een groot succes. Tijdens de uitreiking van zijn propedeuse zoent hij met een meisje met een hoofddoek. Na deze zoen laat hij een baardje staan. Het gaat Mohammed Atta voor de wind. Op de PABO leert hij over de ins en outs van de rugzak. Hij haalt nu enkel nog tienen.

“Zijn baardje blijft niet onopgemerkt. Tijdens een van de voorlichtingsavonden komt er een man naar de jonge ambitieuze Atta toe en vraagt of hij meegaat op studiereis. Verwachtingsvol pakt de ijverige student zijn rugzak en stapt in het vliegtuig. Hij hoopt nieuwe kennis op te doen die later in zijn opleiding van pas kan komen.

“In Pakistan wordt hem verteld dat hij zijn opleiding beter daar kan afmaken. Mohammed Atta heeft tijd nodig om te wennen aan het klimaat, maar voelt zich al gauw thuis. Boven zijn bed hangt een foto van de PABO in Almere, de plek waar hij ooit zijn talenten ontplooide.

“Mohammed Atta vliegt door zijn trainingsperiode. Hij wordt pakjesspecialist en blijkt een uitzonderlijk talent. De Pakistaanse docenten kunnen niet meer zonder de vlijtige Atta.

“Heb jij je wel eens gewichtloos gevoeld?“,vraagt een leraar op een stoffige ochtend in september. Mohammed Atta ligt nog in zijn tent en wil graag iedereen te vriend houden. Haastig breekt hij zijn tent af.

“Vanuit de cockpit ziet Mohammed Atta de mooiste skyline die hij ooit heeft gezien. Hij heeft gelezen dat dit het land van de onbegrensde mogelijkheden is. De jonge Atta voelt een onbeheersbare drang om zijn stempel op deze metropool te drukken. Hij was nog nooit in Amerika geweest.'

Rosiri keek op de klok en zag dat de wekker zes uur aangaf. Ze moest nog een conclusie trekken.

“Nu, bijna vijf jaar later, is de ijverige PABO-student nog niet vergeten. Door het gehele Islamitische terroristische netwerk klinkt met respect de naam van de PABO. Er kan een aspirant-terrorist geen grotere eer worden gedaan dan met de vraag: “Zat jij ook daar in Almere?“

“Mohammed Atta is een voorbeeld voor velen. Zijn opleiding heeft hem gevormd en dagelijks zien we mensen die in de voetsporen van de fanatieke student wilden treden. Een greep uit een aantal krantenkoppen:

“Vierde PABO-student blaast zich op in Gazastrook.“

“Herdenking van Gogh verstoord door PABO-studenten.“

“PABO-studenten ontkennen Holocaust.“

“Gemeente Almere geen weet van onderdak terroristen.“

“PABO stuurt intelligentsia Iran.“

“Met betrekking tot de terreurdreiging in Nederland kan ik concluderen dat, in de terminologie van Bush, de PABO de as van het kwaad is. Om deze dreiging weg te nemen zou onze regering er goed aan doen alle PABO locaties in Nederland te sluiten.'

En maar liefst een uur voor de dealine printte Rosiri haar werkstuk.

Wordt vervolgd...