Klassieker op schoot

Wedstrijden uit de Nederlandse voetbalcompetitie - via China - stiekem kijken op je laptop. Het is pure anarchie.

Zondagmiddag moet ik weg. Niemand mag weten waarheen. Ook mijn gezin niet, veel te gevaarlijk. Met de jaskraag over mijn oren sluip ik door de achterdeur naar buiten. Om half één begint het. Ik moet op tijd zijn. Ik kijk achterom en haal opgelucht adem.

Zo te zien word ik niet gevolgd. Ik sla een hoek om, klop zachtjes op een deur en word na een door de brievenbus gefluisterd “De konijnen hangen te drogen' binnengelaten. Mijn maat schuift de gordijnen dicht, klapt zijn laptop open. Verwachtingsvol kijken wij naar het openingsscherm van www.voetbalinbeeld.nl. Mijn hart bonst - dit mag niet.

Vergeef me, illegaliteit zit bij ons in de familie. Nog zie ik de gerimpelde hand van mijn grootvader aan het televisietoestel draaien, aan zo'n enorme knop, eerst sneeuw, nog meer sneeuw en geruis en dan ineens: het REM-eiland. Bij de REM kon je behalve naar Ed, het sprekende paard naar commercials kijken: streng verboden, en juist daardoor waren de reclames van Remia - een schaar die het hoekje van de margarineverpakking tot spaarbon maakt - ronduit betoverend. Nooit vond ik mijn opa meer een toffe peer dan op die dag in 1964. Opa, gereformeerd, burgerlijke principes, deed stout.

Later luisterde ik liever naar de zwakke signalen van de radiopiraat Veronica dan naar de keurige FM-geluiden van Hilversum. Via een zendmast op een schip in de Noordzee klonken de Stones een stuk rebelser dan voorzien van de paraaf van het ministerie. Zo rond 1980 kreeg je tv-piraten die langs de eerste aangelegde kabels porno vertoonden. Kwaliteit van niks, dus extra opwindend.

Het computerscherm van mijn maat toont codes die in de bezettingstijd niet hadden misstaan. Woorden als “SopCast', “Peercast', “DragonTV' en “PPStream' hadden de nazi's vast net zoveel zand in de ogen gestrooid als de machthebbers van nu, die het nakijken hebben omdat wij, de illegalen van het voetbalgenot, hun met z'n allen te slim af zijn. Mijn maat, wiens naam uiteraard geheim moet blijven, klikt enkele icoontjes aan.

We wachten. In de illegaliteit accepteren wij wachttijden die ons bovengronds allang tot verontwaardigde telefoontjes hadden aangezet. Een kijkschermpje ontvouwt zich. Chinese tekens, een Chinese stem, en Feyenoord-Ajax begint. Zo zal het gaan. Laatst zagen wij FC Twente-Ajax. Contact met Enschede via Guangdong TV, wie had dat gedacht. Mijn maat toverde het wedstrijdcommentaar van Radio Oost uit zijn laptop. Het commentaar liep minuten op de digitale signalen vooruit, maar geen nood: met een gedownload bestandje kun je dat synchroniseren.

Vraag mij niet hoe het allemaal werkt, soms is het veiliger niets te weten. Zo hoort dat in het verzet. Tussen '40 en '45 vroeg je ook niet waar en hoe iemand naar Radio Oranje luisterde.

Als je het kijkschermpje klein houdt, is het beeld redelijk. Maak je het groter, dan moet je genoegen nemen met waziger lijnen. Soms bevriest het beeld tijdens een gevaarlijke aanval - wat het alleen nog maar spannender maakt. En dankzij de geneugten van het internet is het helemaal gratis. Zo kijken wij zondagmiddag samen op de bank naar de voetbalklassieker, onze gezichten vlak voor het scherm, naar iets dat alleen maar zichtbaar wordt doordat talloze anderen - naamloze, adresloze cellen - hetzelfde doen.

In deze tijd wordt het gezag niet gevormd door de staat, of een buitenlandse machthebber, maar, uiteraard, door ondernemers. Nihilistische dictators als

John de Mol usurperen de voetbalrechten en stoppen ze gedeeltelijk achter decoders, zodat ze nog rijker worden dan ze al zijn. Maar de anonieme macht van alle pc's tezamen is ze de baas. Iedereen downloadt dezelfde software, zo steunen wij elkaar en gaan de dribbels van Salomon Kalou zondagmiddag de hele wereld over.

Voetbalinbeeld.nl geeft toegang tot een keur aan voetbalwedstrijden. Meerdere keren per week kun je kiezen uit Engels, Spaans, Italiaans en soms Nederlands voetbal: beelden die voor de Chinese televisie zijn bestemd om geld mee te verdienen. Ergens in dat onmetelijke land zet een abonnee van betaal-tv die beelden op het internet, lijkt mij zo, en de verworpenen der aarde geven ze aan elkaar door. Pure anarchie. Via China omzeilen wij de gevestigde orde, en, zegt de eeuwige puber in mij, wat is dat lekker.