Aaf & Paulien in een nieuw eetcafé in Arnhem

Aaf Brandt Corstius en Paulien Cornelisse bezoeken elke maand een nieuw restaurant. Deze keer: Locanda Il Principe in Arnhem

Wij verwachten verlaten peeskamertjes en afgetrapte seksclubs, want het nieuwe restaurant Locanda il Principe bevindt zich in het Arnhemse Spijkerkwartier. Maar een paar maanden geleden zijn de hoeren eruitgegooid, en het is hier hartstikke mooi. Overal prachtige negentiende-eeuwse panden met Brusselse allure. Voor een van die panden staat een bord met de aanlokkelijke tekst “Slow Food'. Ah, slow food, dat is zelfgeteelde paddestoelen en met zorg bereide oerbroden, met als logo een slak. Dit allemaal bedoeld als tegenhanger van McDonald's (de Satan).

Wij hebben wel zin in iets boertigs, en krijgen visioenen van grofstoffelijke aardappelen en smaakvolle kaasjes van een tachtigjarige geitenhoeder uit Umbrië. En tomaten “die nog naar tomaten smaken'. Dat gaat er wel in op zo'n ijskoude avond.

Binnen is het ook een beetje koud, misschien omdat er alleen aan het begin van de zaak een gaskacheltje staat, en wij achterin gaan zitten. Er is niemand qua bediening. Wel wat gasten, met kinderen, die helemaal los gaan in de huiskamersfeer van het restaurant, maar personeel? Nee. Misschien is dit de ware slowheid. Na een tijdje komt er een lief meisje in trainingspak lekker brood brengen. Slow brood, zelf gebakken. Met slowe olijfolie. Wij dippen er vrolijk op los.

De sfeer in het restaurant is inderdaad redelijk “boerenkeukens', dat wil zeggen: het is er sober ingericht en er staat een gezellige oude piano. Een beetje minder slow is de enorme gokkast met allemaal toeters en bellen die in de wc verstopt staat. Steeds als het wc-deurtje opengaat, zien we die kast flonkeren en trinkelen. We vermoeden dat hier vroeger een bar zat, wat ook wel zou kunnen gezien de enorme, nou ja, bar die de helft van de ruimte in beslag neemt.

Het menu is niet al te uitgebreid, maar Paulien kiest toch het verkeerde. Ze krijgt een zwaardvis-zalm-tonijncarpaccio waarbij de tonijn onvindbaar is en de zwaardvis onsnijdbaar. De taaie, amorfe massa blijft na toetakeling op haar bord liggen.

Paulien: “Door deze vis kan ik met een normaal mes niet heenkomen.“

Serveerster: “O.“ (Exit.)

Aaf: “Misschien is het de oude, harde Spijkerkwartierse instelling: niet zeiken, gewoon eten.“

Als tussengerechtje hebben we pasta besteld. Een tussengerecht is het niet te noemen, eerder een enorm bord spaghetti à la studentenhuis. We zien op tegen het hoofdgerecht; ons middenrif drukt nu al hard tegen onze longen aan.

Anders dan in de Italiaanse keuken, waarbij de secundi zijn aangepast op de antipasti en de primi, komt er nu een bord op tafel waar menig werkneemster in het Spijkerkwartier rustig een nachtje op had kunnen teren. De borden passen niet samen op één tafel. De kwartel is zo groot als een kipje, de rib-eye is een koeienflank - maar wel lekker saignant. Dit alles gelardeerd met een mud aardappelen en een groentenfantasie (zelfgeteeld?). Als dit het eerste was geweest dat we deze avond hadden gekregen, dan waren we heel blij geweest. Nu moeten we de helft laten staan, en kunnen we ook geen toetje meer.

Dus richten we ons maar eens op het publiek van Il Principe. Opvallend veel vrouwen in dit restaurant. We zien er twee met gewaadachtige kleren (geen waardeoordeel ). Naast ons zit een ongemakkelijke date. De man buigt zich meermalen over de tafel heen om de wang van de vrouw te bewrijven. De vrouw reageert niet merkbaar, maar vertelt een lang verhaal met als punchline: “En toen hebben ze nog even opgebeld. Dat vond ik wel heel attent...“ Als de rekening komt, doet het stel de wedstrijd “wie als laatste de rekening pakt'. Uiteindelijk is de man de klos. Galant als hij is, merkt hij op: “Duur glaasje wijn. Daar heb ik thuis een hele fles voor.“

Duur? Dat zouden wij niet zeggen. De wijn was 2, en voor de hele avond waren we een luttele zestig euro kwijt. Maar waar haalt die man zijn wijn? Dát willen we wel eens weten.

Locanda Il Principe is gewoon een fijn eetcafé in een oude, charmante hoerenbuurt. Maar wij geloven niet echt dat de voorhoede van de slow food-beweging zich hier bevindt.

Locanda Il Principe, Prins Hendrikstraat 11, Arnhem, 026-4453121