Is that all there is?

William Eggleson is een exentrieke fotograaf, beroemd om zijn foto's die weinig lijken te zeggen. Op het Filmfestival Rotterdam zijn maar liefst twee films aan hem gewijd.

Popster David Byrne vertelt een mooie anekdote over de Amerikaanse fotograaf William Eggleston in By The Ways, A Journey With William Eggleston. De fotograaf kreeg eens opdracht van een tijdschrift om presidentskandidaat Jimmy Carter en zijn woonplaats te portretteren. Eggleston kwam terug zonder foto's van Carter of zijn familie. Foto's van de stad had hij ook weinig gemaakt. Eigenlijk had hij vooral opnames van door een uitheemse plant overwoekerde landschappen gemaakt. Maar, zegt Byrne, gek genoeg waren die foto's toch tamelijk veelzeggend over Carter en zijn stad.

William Eggleston is beroemd geworden met zulke 'nietszeggende foto's van onbeduidende plekken', en van hun kleuren. Aan de nogal excentrieke fotograaf zijn op het festival maar liefst twee films gewijd, een van de Amerikaan Michael Almereyda, en een van het Franse duo Vincent Gérard en Cédric Laty. De film van Almereyda is een gedegen portret van Eggleston, een man die zich niet makkelijk laat kennen. Dat gegeven lijkt het uitgangspunt van de hippe film van de Fransen, die juist in de weerbarstigheid van hun onderwerp geïnteresseerd lijken. Ze vragen bijvoorbeeld aan Eggleston of hij zijn zoon, ook fotograaf, soms niet in de weg zit. 'Waarschijnlijk' is het enige antwoord. Einde scène.

Hilarisch is het interview dat een Duitse journalist met Eggleston probeert te houden, waarin de antwoorden op de steeds wanhopiger vragen maar niet meer worden dan een variant op 'waarschijnlijk'. By The Ways laat zien dat deze man zich niet zomaar laat vangen - in ieder geval niet in woorden. In de laatste scène zien we Eggleston buiten fotograferen, op de soundtrack zingt Peggy Lee keihard 'Is That All There?' Waarschijnlijk wel. Eggleston hoeft het niet meer te herhalen. Zijn foto's zeggen nu genoeg.