Geluidskunstenaar

Edgar Figner maakt geluidseffecten, een beroep dat door de computer met uitsterven wordt bedreigd. Een film over zijn leven vergroot de magie van het medium.

Wie verbijsterd in de zaal bleef zitten na afloop van The Sun van Aleksandr Sokoerov (en niet Black Sun, zoals in de verbijstering eerder in deze rubriek stond), zag misschien op de aftiteling dat de geluidseffecten van deze film over keizer Hirohito waren gemaakt door Edgar Figner. Deze Figner is het onderwerp van een andere bijzondere en bijzonder ambitieuze film op het festival, Figner, the End of a Silent Century van de Nederlandse regisseur Nathalie Alonso Casale.

Zo'n 'Geräuschmacher of in het Engels 'foley artist', een door de computer met uitsterven bedreigd beroep, is een mooi onderwerp voor een film, die de magie van het medium door iets van de werking ervan te onthullen alleen maar groter maakt. Kool wordt gebruikt om een nek om te draaien, vuistslagen dalen neer op grote stukken rood vlees. Paardenhoeven zijn lege kokosnoten.

Beeldend kunstenaar Tacita Dean maakte ooit een installatie over twee Britse 'foley artists' die werkten aan het geluid van een niet bestaande film. Alonso Casale koos een heel andere weg. Figner komt terecht in een treincoupé, waarin allerlei mensen, gespeeld door acteurs, zitten die een rol hebben gespeeld in zijn leven. Daarnaast wordt een groot aantal fragmenten uit een eeuw Russische film getoond. Juist die fragmenten maken Figner, the End of a Silent Century interessant. Je zou even kunnen denken dat dit alleen fragmenten zijn uit films waar Figner voor de beroemde studio Lenfilm in Sint Petersburg aan mee heeft gewerkt, maar dat is niet het geval. De film stelt daardoor de vraag of iemands beste herinneringen niet fictief kunnen zijn. 'Je hele leven trekt als een film aan je voorbij', is sinds de uitvinding van de film een veel gebruikte vergelijking. Die film kan ook film bevatten. Vlak voor je sterft nog zingen in de regen, sterven onder de douche, biljarten op Taiwan.