Feeks getemd met schoon washandje

Voorstelling: De getemde feeks van William Shakespeare, door het Noord Nederlands Toneel. Gezien 25/1, De Voorveghter, Hardenberg. Tournee t/m 1/4. Inl. 050-3113399 of www.nnt.nl.

Officieel is het een komedie, De getemde feeks van William Shakespeare, maar we kunnen er niet meer om lachen. Inventief martelen verandert een onhandelbaar meisje in een gehoorzame echtgenote. Maar moderne westerse toeschouwers vinden haar opstandigheid normaal en aanbevelenswaardig. En de manier waarop haar echtgenoot haar temt, lijkt te sterk op Amerikaanse verhoormethodes om nog grappig te zijn.

Drie jaar geleden regisseerde Karina Kroft (1974) deze versie die kort door het Noord Nederlands Toneel (NNT) werd gespeeld. Wegens succes maakt De getemde feeks nu een uitgebreide tournee. Inmiddels heeft toneelgroep Amsterdam ook een vergelijkbare versie gemaakt: onze sympathie ligt bij de feeks, de enige waarachtige stem in een kapitalistische mannenwereld waarin vrouwen koopwaar zijn. Toch groeit er echte liefde tussen slavin en opkoper.

In beide versies worden de mannen uitgebeeld als karikaturale corpsballen. Bij Kroft gaan ze gekleed in jacquet en roken lange corona sigaren. Het doet denken aan de karikaturale hoge heren in de Brecht-traditie en daarin is het NNT stevig geworteld. Feeks Katharina en haar brave zus Bianca (een willig sletje) punken hier tussendoor. De primaire kleuren van Krofts regie geven deze Feeks de simpele vanzelfsprekendheid die goede voorstellingen kenmerkt.

Als de ADHD-achterneefjes van Brecht denderen de spelers door het stuk, alles wordt stevig aangezet, wat heel geestig werkt. Lotje van Lunteren en Katharina en haar kwelduivel Petrucchio stijgen in ernst uiteindelijk boven deze kluchtigheid uit, om alles van kleur te doen veranderen met één prachtige, detonerende scène. Zorgzaam ontkleedt Petrucchio zijn bruid, die door de ontberingen onder de modder zit, en wast haar met een wit washandje. Als de ene kant van het washandje vies is, draait hij het zuinig om. Hij neemt de tijd, zijn bruid staat ferm, misschien getemd maar niet gebroken. Bijna ongemerkt legt Katharina even haar hand op de zijne. Zo'n subtiel gebaar in een verder zo onsubtiele voorstelling treft.