“Cash was voornaamste bron'

James Mangold regisseerde de liefdesgeschiedenis van June en Johnny Cash. “Dit is een film over verlossing.“

“Hello, I'm Johnny Cash.“ Volgens filmregisseur James Mangold (van onder meer Heavy uit 1995 en Girl, Interrupted van vier jaar later) moet de legendarische countryzanger die zin ontelbare malen hebben uitgesproken. Niet alleen bij aanvang van elk optreden, als the man in black met zijn gitaar het podium beklom, maar ook toen hij nog als handelsreiziger door het zuiden van de Verenigde Staten trok. Voor Mangold is dat een bewijs dat de muziek van Cash rechtstreeks uit zijn leven voortkwam. Mangold: “Dat interesseert me; het afpellen van iemands leven, laten zien hoe de dingen die gebeuren voortkomen uit wie iemand is.“

Gisteren werd bekend dat Walk the Line, Mangolds film over Johnny Cash, vijf Oscarnominaties heeft gekregen, waaronder die voor de beide hoofdrolspelers Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon als Johnny en June Carter Cash. Mangold: ,,We hebben tijdens de research nog flink wat onbekende muziek gevonden. Bijvoorbeeld het nummer Rock 'n' roll Ruby dat Cash zingt vlak voor hun eerste ruzie, daar was alleen een testopname van bekend.“

U heeft voor zijn dood in 2003 diverse keren contact met Cash gehad over het maken van de film. Wat was zijn bijdrage?

“Cash zelf werd de voornaamste bron voor de film. De zogenaamde autobiografieën die hij had geschreven bleken tamelijk waardeloos. Zo hadden Cash en June Carter nog nooit toegegeven dat ze voor hun huwelijk seks met elkaar hadden gehad. Als ik op die boeken was afgegaan, waren ze een priester en een non geweest. En dat middenin het rock 'n' roll-tijdperk! Cash vond het niet belangrijk of we hem goed zouden afschilderen, wel hoe anderen er vanaf kwamen. Hoe meer ik over zijn leven te weten kwam, hoe meer ik mij op de beginjaren van zijn carrière wilde richten.“

Waarom?

“Die beginjaren van de rock 'n' roll waren heel opwindend. Het ging nog echt om muziek en niet om iets anders. Niet om geld verdienen of video's verkopen. Muzikanten waren doorlopend op tournee. Hun huisartsen schreven ze amfetaminen voor alsof het snoepjes waren. Het is een tijd waarin de onschuld razendsnel kapot ging. Johnny kon tegen zijn vrienden zeggen: “Vanavond wel luisteren, want ik ben op de radio.' Het was allemaal veel bescheidener.“

Op zeker moment zegt June: “Waar is mijn vriend John, want ik hou niet zo van die kerel Cash.' Was hij een soort Dr. Jekyll en Mr. Hyde?

“Walk the line is geen film over een kunstenaar met drugsproblemen en een gespleten persoonlijkheid. Het is een film over verlossing. Cash wist dat hij een gelukkig man was, gezegend met een tweede kans. En hij was slim genoeg om die te grijpen.“

Toch verviel Cash ook na 1968, als uw film eindigt, nog wel eens in zijn oude verslavingspatroon.

“Ik wilde geen oude-mensen-vertellen-verhalen-film maken. Walk the Line is een geweldig verhaal over twee mensen die soms alleen maar samen konden zijn als ze voor tienduizenden mensen op een podium stonden te zingen. Ik wist van meet af aan dat ik in 1968 wilde eindigen, als Cash voor 2000 gevangenen zijn beroemde concert in Folsom Prison geeft. Hij heeft zijn ergste verslaving overwonnen en is met June getrouwd. Daar staat een gelouterd man.“