Van Kooten geboren verteller tijdens voorleesontbijt

Met het Voorleesontbijt begonnen vanochtend de Nationale Voorleesdagen. Kees van Kooten was te gast op de crèche van zijn kleinzoon. 'Prachtig, de fantasie van peuters!'

Op een doordeweekse ochtend is het Vondelpark het domein van joggers en moeders, op weg naar crèche of basischool. Op zo'n veertig daarvan komt vanochtend een voorleesgast langs, als begin van de Voorleesdagen die het CPNB voor de derde maal op initiatief van de Stichting Lezen organiseert. Soms zijn de voorlezers 'gewoon' ouders, maar bij kinderdagverblijf De Zon leest Huub Stapel voor, en basischool St. Jan in de Baarsjes ontvangt politie-korpschef Bernard Welten. En dan zijn er her en der nog tientallen Kamerleden en acteurs met de kinderen komen lezen, in Amsterdam en elders in het land; in Zoetermeer leest prinses Laurentien voor uit Dat ben jij, Kiki! van Amy Hest en Jill Barton, het 'prentenboek van het jaar'.

Kinderdagverblijf Inimini ligt pal aan het Vondelpark, verstopt tussen bomen en Overtoom. In zijn Hollands Dagboek van afgelopen zaterdag schreef Kees van Kooten dat hij hier zou komen voorlezen vanochtend; het is het kinderdagverblijf van zijn kleinzoon. Van Kooten kent ook alle kinderen bij naam. Dag Simon, dag Midas, dag Djuna! De islamitische leidster knikt hem goedkeurend toe. 'En U heette......Kees?'

In de gymzaal zijn kussens klaargelegd voor de voorleessessie, en er staan croissants met sap klaar voor de kinderen. 'Voor het Nationale Voorleesontbijt maken we er iets bijzonders van', knikt een leidster. Om tien uur stroomt de eerste groep peuters van twee tot vier binnen, nieuwsgierig rondkijkend. 'Lezen jullie thuis al wel eens een boek?', vraagt van Kooten. 'Ik heb er heel veel', antwoordt een jongetje. Een ander: 'Ik ook. Van de bibliotheek.' Van Kooten tovert zijn boek tevoorschijn: Laat me niet alleen van Oliver Jeffers. 'Er was eens een jongetje... Van Kooten leest hier alleen voor omdat dit een bijzondere gelegenheid is én de crèche van zijn kleinzoon, benadrukt hij. Maar dat neemt niet weg dat hij een geboren voorlezer is. 'Kennen jullie dit boek? Het gaat over alleen-zijn. Dat kan heel vervelend zijn.' De tekst van het prentenboek is eerder leidraad dan stramien. 'Is het hier ochtend, of avond? Kijk, er is schaduw!' Een meisje knikt: 'Ja, schaduw. Frankrijk. Zon.'

Het verhaal bereikt een dramatische hoogtepunt als het jongetje - Van Kooten doopt hem met instemming van de kinderen Koos - een pinguïn per roeiboot naar de Zuidpool terugbrengt. 'De golven klotsen op de wilde, en o jee, het begint ook nog te onweren!' De blauwe kussentjes die toevallig voor zijn knie liggen, werpt Van Kooten met zachte hand boven de peuterhoofdjes de lucht in. De peuters luisteren geconcentreerd toe - tot en met de goede afloop. 'Wat waren ze aandachtig, hè?!' De leidsters kijken een beetje trots en Van Kooten drinkt snel zijn koffie. 'Prachtig toch, dit is een mooie leeftijd om aan voor te lezen. Je merkt echt hoe hun fantasie nog alle kanten op stuitert.'

Voor de deur dringt de volgende groep peuters alweer.

    • Mischa Spel