Koppeling van geweld en religieus fanatisme 1

Oud-ambassadeur Shimshon Arad van Israël ziet moslims liever onder de knoet dan in het stemlokaal (NRC Handelsblad, 27 januari).Ten eerste omdat moslims wel eens op religieuze fanatici kunnen stemmen en ten tweede omdat zijn staat Israël beter af is wanneer de meerderheidsopinie in zijn buurlanden in bedwang gehouden wordt.

Arad geeft als voorbeeld van het laatste de rol die de door het Westen aangestuurde dictaturen in Egypte en Jordanië hebben gespeeld in het bereiken van vrede met Israël. Er is een nog beter voorbeeld. Dat betreft de rol die het koloniale regime van Palestina begin vorige eeuw heeft gespeeld in de totstandkoming van Israël. Was het toenmalige Palestina democratisch geweest dan zou conform de wens van een meerderheid van de bevolking een restrictiever immigratiebeleid zijn gevoerd. De immigrantenstaat Israël dankt zijn bestaan aan de onderdrukking van deze wens.

Wat betreft het aan de macht komen van religieuze fanatici wordt het tijd te beseffen dat Israël hierin een voortrekkersrol vervult. Op 25 januari konden we in deze krant lezen dat waarnemend premier Olmert van Israël meent dat zijn land recht heeft op alle gebieden welke het heeft veroverd en nog steeds bezet. Voor de gekozen machthebbers van Israël is het territoriale geschenk van hun god enkele millennia geleden verheven boven hedendaags internationaal recht en Olmert treedt hiermee in de voetsporen van iedere leider die Israël heeft gehad. De koppeling van geweld en religieus fanatisme vormt een rode lijn in het bestaan van Israël.

Israël vervult een negatieve rol in de democratisering van het Midden-Oosten en de waarde van Shimshon Arads betoog is dat hij dit eens te meer duidelijk maakt.

    • Cees J. Roele