Her beeld

Als drieëneenhalf miljoen Nederlanders willen zien hoe twee mannen pijltjes naar een bord gooien, waarom zou je dan niet ook een pokeravond uitzenden?

Veronica doet dat eens in de week na middernacht onder de titel Monday Night Poker. Eigenlijk heet het door een gokwebsite geproduceerde programma PartyPoker.com Poker Den en ik vind het redelijk fascinerend, ook al is het niet live, doen er in principe geen Nederlanders mee en worden gokverslaafden er geen betere mensen door. Schaken en bridgen zou ik ook op televisie willen zien, maar die markt zal wel te klein worden gevonden. En de ambiance helpt, bij poker.

Gisteren zagen we drie mannen met praktisch geen haar meer op hun hoofd - een Amerikaan, een Brit en een Griek - zwetend in een kelder in Oost-Londen spelen volgens de regels van Texas Hold'em. De twee kaarten die ze uitgedeeld kregen legden ze op een glasplaat met een cameraatje eronder, zodat we mee konden kijken. Twee mannen met een platte Engelse tongval gaven buiten beeld samen commentaar: 'Hij gaat toch niet passen met een aas en een boer? O nee, hij bluft weer, heel goed, om deze pot te kunnen winnen moet je agressief spelen!' of woorden van die strekking. Ter verhoging van de feestvreugde lagen er echte bankbiljetten op tafel en ging de winnaar met 50.000 pond naar huis.

Bram Moszkowicz, de advocaat van de gisteren gearresteerde Willem H., die als bekende crimineel in vrijwel alle media bij zijn volledige achternaam wordt aangeduid, speelt ook vast poker. Gisteren in Nova hield hij de kaarten nog tegen de borst, maar hij maakt zich op voor een partij die hem nu al opwindt.

Ook zagen we gisteren Sander 'Voo' Kaasjager, de beste Nederlandse gamer, tweede worden in een groot internationaal toernooi in New York en met slechts 100.000 dollar en de staart tussen de benen afdruipen. De veelbelovende rubriek De toekomst (VPRO) probeerde niet te moraliseren en nam de jonge computerspelletjesverslaafden serieus. Een expert legde uit dat als computers vijfhonderd jaar oud waren en boeken een nieuwe rage, dat dan velen zich bezorgd zouden maken over het meegesleept worden van jongeren door een sterke plot, in plaats van zelf achter de computer de regie in de hand te houden.

Een andere tamelijk waardevrije blik op jongeren biedt BNNDocu, een serie korte documentaires die BNN samen met producent Pieter van Huystee ontwikkelde. Na Mam van Stijn van Santen en Sophie Hilbrand over de hereniging van kinderen met een verslaafde moeder in Suriname en Bang van Christel van der Meer over een autistisch ogende gothic-jongen was gisteren Adreline de beste aflevering. Ester Gould, de vaste researcher van Heddy Honigmann, filmde jongens met weinig haar onder hun baseballpetje, die met justitie in aanraking waren gekomen, tijdens een agressiecursus. Op papiertjes schreven ze hun associaties zonder een woord goed te spellen. Over de oorzaken van hun geringe zelfcontrole suggereerden ze 'geschijden auders' en 'adreline'. Maar ze begrepen goed de beeldspraak van een geschudde colafles, die je het best langzaam kunt openen.

De serie is snel gemonteerd, met veel close-ups. Dat stijlmiddel werkt het best als de film iets te vertellen heeft, zoals in dit geval.

    • Hans Beerekamp