Voortaan een kroketje om de heimwee weg te eten

Het voelt ouderwets vertrouwd, maar het is toch ook anders dan vroeger. Als ik voor Chinees Nieuwjaar met vrienden uit eten ga, zijn ze net zo hartelijk en gastvrij als altijd. Toch wil het gesprek deze avond maar niet vlotten. Telkens als we het net ergens over hebben, beginnen hun telefoons te piepen. Ze krijgen sms'jes van hun vrienden, die hun op honderd verschillende manieren een gelukkig Nieuwjaar toewensen. Al die sms'jes vragen om onmiddellijk antwoord, dus daar moet ik gewoon maar even op wachten.

Het leukste sms'je, vindt mijn vriendin, is er eentje waarin je eindeloos vaak het karakter voor geluk intoetst, zodat je de ontvanger als het ware overlaadt met voorspoed. Ze stuurt mij ook zo'n sms'je, want ik kan dit jaar wel een beetje extra geluk gebruiken. Het wordt het Jaar van de Hond, en volgens de Chinese dierenriem is dat mijn teken. 'Je moet dit jaar zorgen dat je altijd iets roods draagt om het onheil af te weren', raadt ze aan, want het jaar van de Hond is juist voor honden gevaarlijk.

Zelf draagt ze voor de veiligheid nog voor de laatste dag van het jaar een paar knalrode kousen; vorig jaar was het het jaar van de Haan, en dat was haar dierenriemteken.

We vieren oudejaarsavond deze keer in een restaurant, en dat is gek. Ik ken Chinees Nieuwjaar alleen als een feest waarbij de hele familie zich thuis volstopt met bergen zelfgemaakt eten, terwijl iedereen ondertussen naar een saaie, uren durende nieuwjaarsshow op de televisie kijkt. De straten waren vroeger op oudejaarsavond volledig uitgestorven. 'Nou, dat is niet meer zo, hoor', zeggen mijn vrienden. 'We hebben juist ontzettend veel moeite moeten doen om nog ergens een plekje in een restaurant te kunnen reserveren.'

Veel mensen zijn rijk genoeg om lekker naar een restaurant te gaan, en dat scheelt thuis dagen van voorbereiding om al het voedsel in te slaan en te koken.

Later op de avond schuiven er nog twee vrienden van mijn vrienden aan. Ze komen net als wij onze laatste flinterdunne plakjes lamsvlees in de Chinese fondue laten zakken. Willen ze nog wat eten? 'Alsjeblieft niet zeg, we hebben vanavond al drie keer gegeten. Je kunt al die uitnodigingen gewoon niet weigeren', antwoorden ze. 'We hoeven nu alleen nog maar een kopje thee.'

Maar moeten ze dan niet met hun eigen familie eten? Chinees Nieuwjaar is toch bij uitstek een familiefeest?

'Tegenwoordig eten veel mensen op oudjaar vooral met hun vrienden en zakenrelaties. Als we dan 's avonds laat thuiskomen, is het tijd om nog een klein hapje met je eigen familie te eten. Dan eten we het traditionele nieuwjaarsgerecht: Chinese ravioli', legt de man van het nieuw aangeschoven stel uit.

Ook op straat is het heel anders dan vroeger. Het is voor het eerst in ruim tien jaar weer toegestaan om vuurwerk af te steken in Peking, en dat gebeurt met een oorverdovend enthousiasme. Uit het raam zien we hoe een jong boompje het moet ontgelden als flatbewoners er hele strengen duizendklappers in hangen.

Boven de stad bloeien de vuurpijlen op, en soms kunnen we met onze gesprekken gewoon niet boven het geknal uit komen. Later lees ik dat er ruim honderd mensen in de ziekenhuizen van Peking zijn behandeld voor ongelukken met vuurwerk.

Mij wordt het naarmate de avond vordert vreemd te moede. Het is voorlopig de laatste keer dat ik hier Chinees Nieuwjaar vier. Ik ga terug naar Nederland, de verhuisdozen staan al in de gang en ik zie voor me hoe anders het leven zal zijn als ik straks elke dag in de trein naar mijn werk forens. Ik zal niet snel meer in een net iets te koude ruimte met mijn winterjas nog aan zitten te eten, ondertussen enthousiast de sublieme Chinese keuken prijzen en, in één moeite door, ook de loftrompet steken over de superieure, want immers eeuwenoude Chinese cultuur.

Ik zal niet meer licht vermoeid raken van alle goedbedoelde aandacht van de mensen om mij heen, die mij altijd als iets bijzonders zijn blijven zien. Volgend jaar moet ik op Chinees Nieuwjaar net als iedereen in Nederland gewoon naar mijn werk. Maar misschien kan ik op die dag in de pauze wel een kroketje voor mezelf bestellen. Gewoon, om dan stiekem toch nog een beetje Chinees Nieuwjaar te vieren.

    • Garrie van Pinxteren