Glansloze grandslamtitel Mauresmo

Amélie Mauresmo won zaterdag haar eerste grandslamtitel. Voor jubel was geen ruimte.

Amélie Mauresmo loopt een ereronde nadat zij de finale van de Australian Open heeft gewonnen van Justine Henin. Haar eerste grandslamtitel ontbeert glans. Foto Reuters Amelie Mauresmo of France holds the trophy after winning the women's singles final against Justine Henin-Hardenne of Belgium at the Australian Open tennis tournament in Melbourne January 28, 2006. REUTERS/David Gray REUTERS

Twee vrouwen zaten, op slechts enkele meters afstand van elkaar, met tranen in de ogen. Bij de een (Justine Henin-Hardenne) welden de tranen op van woede en verdriet, bij de ander (Amélie Mauresmo) waren het opluchting en blijdschap die om voorrang streden. Maar hoe uitgelaten kan en mag een tennisster zijn als ze door opgave van de tegenstandster haar eerste grandslamtitel wint?

Met dat dilemma worstelde Mauresmo zaterdag, vlak na de voortijdig afgebroken finale van de Open Australische kampioenschappen. Na de eerste set kansloos verloren te hebben (1-6) maakte Henin een einde aan haar lijdensweg door bij de stand 0-2 op te geven. Ze voelde zich ziek en misselijk, al vanaf het moment dat ze was opgestaan. Een maagvirus had de nachtrust van de de 23-jarige Waalse vergald. Henin vroeg om begrip, maar veel steun kreeg zij niet. Het merendeel van de 15.000 toeschouwers bleef met een katterig gevoel achter.

Vanzelfsprekend drong zich na afloop van de anticlimax de vraag op of Henin had verzaakt in haar sportieve plicht. Had ze niet nog een paar games kunnen doorstaan, al was het maar uit respect voor haar opponente? Nee, zo bezwoer Henin. 'Het is mijn gezondheid, ik moet aan mezelf denken.' Mauresmo op haar beurt weigerde haar vingers te branden aan die vraag: 'Ik was op alles voorbereid. Als we bij veertig graden hadden moeten spelen, prima. Als we indoor moesten spelen, ook goed. Vandaag was ik bereid om op de baan te sterven.'

Dat bleek, want als een stoomtrein raasde de 26-jarige Française door de eerste set. Vrijwel elke klap was raak. Henin daarentegen oogde pips, en leek in weinig op de speelster die twee dagen eerder met geraffineerd baselinespel had afgerekend met de Russische tiener Maria Sjarapova.

Toch had Mauresmo niet het idee tegenover een door ziekte geplaagde opponente te staan, verklaarde ze later. 'Ik stond gewoon heel goed en geconcentreerd te spelen.' Henin kon die woorden slechts beamen, maar zo'n kunst was het niet, zo voegde ze daar een tikje snibbig aan toe. 'Ze kreeg volop ruimte en gelegenheid, omdat ik het moest laten afweten.'

Volop ruimte en gelegenheid om toe te geven aan uitbundige jubel na haar eerste grandslamtitel had Mauresmo niet. Haar eerste reactie, na de opgave van Henin, was veelzeggend: ze smeet haar racket weg. Zo wil niemand winnen, en zeker niet in de finale van een 'major'. Het was haar dit toernooi al twee keer eerder overkomen; in de derde ronde raakte Michaëlla Krajicek bevangen door de hitte, in de halve finales ging Kim Clijsters door haar enkel.

Ingetogen beleefde Mauresmo de bevrijdende overwinning. Al wist ze uiteindelijk haar tranen niet te bedwingen, op de plek waar de breedgeschouderde Française zeven jaar geleden voor het eerst de finale van een grandslamtoernooi bereikte. Sindsdien vond ze weliswaar aansluiting bij de wereldtop, maar bouwde de huidige nummer drie van de wereld vooral een reputatie op als choker: op beslissende momenten faalde ze.

Ruim twee maanden geleden kwam de ommekeer. In Los Angeles won Mauresmo de traditionele afsluiting van het seizoen, de strijd om de officieuze wereldtitel. 'Sindsdien ben ik een andere tennisster', zei ze zaterdag. 'Omdat ik nu eindelijk besef dat ik ook grote toernooien kan winnen.' Maar haar eerste grandslamtitel kreeg niet de glans die het verdiende. Mauresmo troostte zich met de gedachte dat thuis in Genève een voortreffelijke fles witte desertwijn (Chateau d'Yquem uit 1937) op haar stond te wachten. Die had ze drie jaar geleden aangeschaft, met het oog op die titel die vroeg of laat een keer moest komen. 'Dus nu moet ik hem maar eens openmaken.'

    • Mark Hoogstad