Federer haalt Baghdatis uit overwinningsroes

Roger Federer (24) won gisteren in Melbourne zijn zevende grandslamtitel, en brak na afloop in tranen uit. 'Alles komt er nu uit.'

Mark Hoogstad

Hij had niets te verliezen, alleen maar te winnen. Als de underdog begon Marcos Baghdatis gisteren aan de finale van het toernooi dat hij twee weken geleden begon als volstrekt onbekende. Aan de overzijde van het net stond immers de tennisser die nu al tot de grootste ooit wordt gerekend, en die in zes grandslamfinales nooit had verloren: Roger Federer.

Maar Baghdatis, de 20-jarige revelatie van de Australian Open, maakte één cruciale fout, zoals hij na afloop van zijn eerste grandslamfinale erkende. 'Na twee sets begon ik na te denken.' Oftewel: na een uur ontwaakte hij uit de bedwelmende overwinningsroes die hem, de nummer 54 van de wereld, naar de eindstrijd had gebracht. Roger Federer had vervolgens geen kind meer aan de kleurrijke Cyprioot: 5-7, 7-5, 6-0 en 6-2.

Zijn tweede titel in Melbourne maakte diepe emoties los bij de Zwitser, nadat hij de Norman Brookes Challenge Cup in ontvangst had genomen uit handen van Australiës grootste tennisser aller tijden, elfvoudig grandslamwinnaar Rod Laver (67). Staande voor de microfoon om zijn dankwoord uit te spreken brak Federer. Hij huilde, en stond te hakkelen als een zesjarige tijdens diens eerste spreekbeurt. 'Alles komt er nu uit', verontschuldigde de kampioen zich.

Het was een aangrijpend beeld: 's werelds beste tennisser die, 24 jaar en in het bezit van een uitpuilende prijzenkast, als een kind zo blij was met zijn zevende grandslamtitel. 'Ik hoop dat iedereen begrijpt hoeveel dit voor mij betekent', stamelde hij, waarna hij Laver voor de tweede maal in de armen vloog.

Met zijn aandoenlijke gesnotter bewees Federer eens temeer dat hij niet de kille tennisrobot is waar sommigen hem voor houden op basis van zijn bij vlagen bijna klinisch-perfecte spel. Hij is berekenend, dat wel, maar welke prof is dat niet? Het eerste dat hij gisteren deed na het bevrijdende punt, was het horloge van een van zijn privé-sponsors om zijn pols wurmen. Maar Mister Cool and Calm is en blijft een mens, ook op de baan. Het was alsof hij met zijn huilbui zeggen wilde: kan ik het helpen dat ik zo goed ben?

Tegen Baghdatis maakte Federer echter een valse start. Opnieuw oogde hij flets, opnieuw leek het alsof hij zich geen raad wist met zijn talent. Het is de tragiek van de grootmeester uit Bazel: hij heeft, anders dan veel van zijn collega's, zóveel mogelijkheden om een probleem op te lossen dat hij soms niet meer weet met welke oplossing hij moet komen.

Hulp kreeg Federer gisteren van zijn tegenstander, die hij in drie voorgaande ontmoetingen had verslagen. Zo voortvarend was Baghdatis van start gegaan dat hij tegen het einde van de tweede set stilletjes was gaan mijmeren. Zijn eerste grandslamtitel lonkte, en die gedachte bracht zijn hoofd op hol. 'Ik speelde niet meer mijn eigen spel, waardoor ik hem in zijn spel liet komen', luidde Baghdatis' verklaring voor zijn inzinking.

De gevolgen van het gedagdroom lieten zich raden. Baghdatis verloor elf games op rij, waarmee de wedstrijd gespeeld was. De magie was verbroken. Ineens sprongen de ballen niet meer zo venijnig van zijn racket, ineens was hij weer de tennisser die hij bij het begin van het toernooi ook was geweest: de beloftevolle nummer 54 van de wereld, die drie jaar geleden in Melbourne de titel bij de junioren had opgeëist.

Tot overmaat van ramp werd Baghdatis, tijdens de tweede game van de vierde set, getroffen door een krampaanval in de linkerkuit. Met een van pijn vertrokken gezicht ging hij halverwege de rally naar de grond. Ineens kwamen alle emoties aan de oppervlakte. 'Het was de stress', zei Baghdatis later. Maar in tegenstelling tot zijn collega Justine Henin-Hardenne (opgave) een dag eerder, verbeet hij de pijn en hield hij stand.

The Cypriot Cyclone moest ook wel. In Melbourne, met z'n grote Griekse kolonie, had hij in recordtempo een uitbundige supportersschare opgebouwd. Het in blauw-wit uitgedoste leger toonde zich onvermoeibaar in de steunbetuigingen. Sweaty guys, noemde Andy Roddick de Baghdatis-fans, nadat hij in de vierde ronde was verslagen door hun held.

Maar die 'zweterige jongens' voorzagen Baghdatis de afgelopen twee weken wel van de noodzakelijke brandstof. Gisteren was de benzinetank eerder leeg dan verwacht, en maakte Federer een einde aan de opzienbarende joyride van zijn vier jaar jongere collega.

Dat was geen schande, en Baghdatis vertolkte na afloop ook weer de rol van de ondeugende kwajongen, die kwistig strooide met grappen. Al moest iedereen één opmerking serieus nemen: 'Ik wil de Davis Cup winnen met Cyprus.' 's Lands enige andere tennisprof bivakkeert rond de vijfhonderdste plaats op de wereldranglijst. Maar wie niet bereid is te dromen, kan beter een kantoorbaan zoeken, hield Baghdatis zijn gehoor voor. Zelf is de - sinds vandaag - nummer 26 van de wereld het bewijs van die stelling.

Federer op zijn beurt droomt van een Grand Slam: het winnen van de vier grote tennistoernooien in één jaar. Gisteren trad hij in de voetsporen van Pete Sampras, de Amerikaan die als laatste een hattrick voltooide door achtereenvolgens Wimbledon (1993), de US Open (1993) en de Australian Open (1994) te winnen.

    • Mark Hoogstad