Debat over zege Hamas

Yael Litmanovitz neemt deel aan de Olive Tree Trust, een organisatie die Israëlische en Palestijnse studenten samen laat studeren in Londen. Zij schreef dit commentaar op het weblog van de Guardian.

Een trieste dag voor de dialoog

De verkiezingen in de Palestijnse gebieden zijn anders uitgevallen dan alle betrokkenen hadden verwacht [...]

Helaas zullen de meeste Israëliërs de zege van Hamas alleen maar gebruiken als het voorwendsel dat zij nodig hadden om de traditionele 'geen-partnerpositie' met betrekking tot het vredesoverleg te rechtvaardigen.

Mogen wij hun dat kwalijk nemen? Niets raakt de joods-Israëlische paranoia dieper dan een terroristische organisatie die zich publiekelijk ten doel stelt de zionistische entiteit te vernietigen. Vooral als die organisatie al de dood van vele Israëlische burgers op haar geweten heeft.

Maar een Israëlisch publiek dat zich door zijn angsten laat leiden, dat is vragen om nog eens tien jaar geweld.

Het eigenlijke drama van deze uitslag zal in maart aan het licht komen, wanneer de Israëliërs gaan stemmen. Nog maar twee maanden geleden leek het erop dat Amir Peretz, die onlangs tot leider van de Arbeidspartij is gekozen, de kans zou krijgen om het debat te verleggen naar civiele kwesties als sociale rechten en maatschappelijke veranderingen.

Maar de stembuszege van Hamas zal de 'veiligheid', zoals iedereen het graag noemt, weer boven aan de agenda plaatsen. Net als in alle Griekse tragedies zullen zij stemmen op wie hun het veiligste gevoel geeft.

Ik geef eerlijk toe dat ik pas na een paar maanden samenleven met Palestijnen die in Gaza waren opgegroeid, kon inzien dat mijn opvattingen door vooroordelen vertekend waren.

Maar pas toen Israëlische vrienden mij lieten vallen omdat ik beweerde dat Hamas een legitieme vertegenwoordiger van de Palestijnse natie was, begreep ik dat ons blijvende onvermogen om de Palestijnse identiteit te accepteren, ons altijd weer naar een weg van geweld zal leiden.

De toestand is, zoals altijd, ingewikkelder dan de Israëliërs bereid zijn te erkennen.

De Palestijnen hebben gekozen voor Hamas, en niet alleen maar omdat die, terwijl overal corruptie was, sociale voorzieningen verschafte.

Niet onder ogen zien dat een gewelddadige bezetting geen ideale broedplaats is voor liberale opvattingen, is een gemakzuchtige keuze die de Israëliërs telkens weer maken.

Het eeuwige 'Leer mij de Arabieren kennen' van mijn grootmoeder vormt de achilleshiel van het vredesproces. Wij vertrouwen op haat, en op bijna niets anders.

Deze politisering van militante Palestijnen zou tot vooruitgang kunnen leiden, maar Israël zal het waarschijnlijk geen kans geven.

Alle Israëlische leiders - niet dat ze ooit een excuus nodig hadden - hebben nu al laten weten dat zij met een Hamasregering geen overleg zullen voeren.

Zo te zien wordt het weer een trieste dag voor de dialoog.

Hamas moet onderhandelen

Op de Arabische afdeling van de BBC vroegen ze vorige week aan een zogenaamde deskundige wat Hamas volgens hem zou moeten doen nu die organisatie waarschijnlijk gaat regeren in de Palestijnse gebieden.

Hamas zou moeten veranderen, zei hij, want het Palestijnse volk zou een regering wensen die Israël erkent, die bereid is het vredesoverleg te hervatten en die acceptabel is voor de Verenigde Staten [...]

Van Oslo tot aan de routekaart heeft men altijd aangenomen dat Israël het slachtoffer was dat in vrede en veiligheid moest leven, en dat daarvoor hoe dan ook een einde moest komen aan het Palestijnse terrorisme.

Het nieuwe vredesproces, waarbij Hamas misschien inderdaad betrokken wil worden, zal moeten uitgaan van het feit dat de Palestijnen de slachtoffers zijn, en dat zij dat geweest zijn sinds Israël op hun grondgebied werd gesticht. Niet het Palestijnse terrorisme is het probleem, maar de Israëlische agressie.

Sjeik Ahmad Yassin, die door een Israëlische vliegtuigraket aan stukken is gereten, heeft het lang geleden al glashelder gezegd. Wij zullen de diefstal van ons land nooit goedkeuren, zei hij, maar wij zijn bereid te onderhandelen over een staakt-het-vuren dat wel een generatie kan duren; dan mogen latere generaties van beide partijen uitmaken wat zíj doen. Zijn voorwaarden voor een staakt-het-vuren zijn volkomen in overeenstemming met het internationaal recht. Israël zou moeten teruggeven wat het in 1967 heeft bezet - waar toen geen Israëlische nederzettingen waren - en alle Palestijnse gevangenen moeten vrijlaten. In ruil daarvoor zou Hamas zijn gewapende strijd staken en in plaats daarvan vreedzame middelen hanteren[...]

De IRA, wiens leiders een deal hebben gesloten met de Britse regering, blijft dromen van een vereniging van Noord-Ierland met de Republiek. Voor hen is het verlaten van deze droom nooit een voorwaarde geweest om aan de onderhandelingen te beginnen.

Nu, laat de Palestijnen maar dromen van het einde van Israël en laat de Israëliërs maar dromen van Eretz Yisrael van de Nijl tot aan de Eufraat, maar laten wij door onderhandelen een einde maken aan het geweld. Hamas is de enige die dat kan, want Hamas zal geen afstand doen van het recht van de Palestijnen om terug te gaan naar de dorpen en steden waaruit zij door de terroristen die hun land hebben gestolen, zijn verdreven. Azzam Tamimi, hoofd van het Instituut voor het Islamitische Politieke Denken, in de Guardian.