opinie

    • Youp van ’t Hek

Strange life

Een week van zachte verbazing. Het alsmaar vreemder wordende nieuws dwarrelt door mijn winterende hoofd. Onze veel te dikke honden en katten moeten met spoed op dieet en in Lelystad kunnen ze naar een heuse dierendiëtiste. In Duitsland is een datingbureau voor eenzame en depressieve papegaaien een enorm succes. In China kan je een gezonde nier bestellen. De donor moet alleen nog even worden doodgeschoten. Dan is de nier wel vers. Ik heb liever een verse scharrelnier dan een uit de diepvries. Meestal is de donor een afgeknalde crimineel. Hoe klopt het hart van een moordenaar? Vreemd leven.

Over vreemd leven gesproken! Volgens het Algemeen Dagblad van gisteren worden vrouwen onder narcose massaal gevingerd door gynaecologen, assistenten en co-assistenten. Als ik de krant moet geloven staan ze dagelijks in rijen van vier opgesteld voor de diverse operatietafels. Het anaal toucher wordt vaak gelijktijdig ook nog even meegepakt. De patiënte weet meestal van niks. Die hoopt van haar pruttelende eierstokken of bloeiende vleesboom verlost te worden en weet niet dat ze door de medici en hun leerlingen eerst even gebruikt wordt als oefenpop. De meeste vrouwen die ik ken verlangen doorgaans naar een vrolijke vinger als ze niet in coma liggen, maar dan komt het er zelden van. Vreemd leven.

En opeens denk ik: moet ik Gretta een gelukstelegram sturen nu Hamas met Palestijnse vlag en wimpel de verkiezingen heeft gewonnen? Is het zondag feest in de Nederlandse voetbalstadions waar men maar al te graag Hamas, Hamas, joden aan het gas mag zingen? Ziet de gemiddelde hooligan het ook een beetje als zijn overwinning? Vreemd leven.

En een vreemde dood. Vorige week overleed de oud-burgemeester en ex-voetbalbobo Jos Staatsen. Gezien het grote aantal rouwannonces hield de man wel van een schnabbeltje. Eén advertentie sprong er echter uit en dat was die van de firma Boer & Croon. Jos heeft daar een aantal jaren gewerkt. Schaamteloos vertelt dit bedrijf in deze rouwadvertentie wat voor geweldig werk ze wel niet allemaal doen. Ze zijn een zogenoemde Strategy and Management Group, doen het goed op het gebied van corporate finance en executive interim management en hebben daar, zoals ze zelf borstkloppend schrijven, erg veel succes mee. Strategy and Management Group en corporate finance en executive interim management is de straattaal van Rita Verdonk. We hebben het over een rouwadvertentie. De aankondiging dat er iemand is heengegaan. Een mens, een inspirerend en integer collega. Dit alles is opgeschreven door volwassen mensen. Sommigen hebben zelfs gestudeerd en geven serieus leiding! Vreemd leven? Af en toe verbijsterend zelfs.

Voor de grap ben ik even naar de website www.boercroon.nl gegaan en moest doorlopend gniffelen om woorden als riskmanagementimplementaties, practice healthcare en corporate communication. Wat een schatjes.

Ajax-voorzitter Jaakke werkt er ook. Misschien kan hij zijn club adviseren om zich niet meer te richten op het verkopen van Ajax-koffie of het verstrekken van Ajax-leningen, maar op het maken van doelpunten. Vreemd? Lijkt mij niet. Over dood gesproken. Deze week overleed de gerenommeerde platenproducer Rine Geveke. Zij was tot eind jaren zeventig in dienst van Phonogram en produceerde daar duizenden platen waar er werkelijk tientallen miljoenen van verkocht zijn. Van Wim Sonneveld tot John Woodhouse tot Willy Alberti tot het Volendams Operakoor tot Conny Vandenbos tot alle musicals van Annie M.G. Schmidt. Noem een artiest uit die tijd en zij zorgde ervoor dat zijn of haar werk goed werd vastgelegd. In 1964 ontving zij de Gouden Harp. Haar laatste plaat was mijn eerste. Zij ging met pensioen en ik begon aan een vrolijke carrière. Toen ze afscheid nam werd er voor haar een receptie in het Amsterdamse Concertgebouw gegeven en stond er een geduldige rij tot ver voorbij Bodega Keizer. Iedereen wilde deze bijzondere en aardige vrouw de hand schudden. Daarna heeft ze nooit meer een stap in een platenstudio gezet. Afgelopen week is ze op negentigjarige leeftijd overleden en bij haar crematie was op haar verzoek, behalve een paar familieleden, niemand. Mooi contrast met de rij bij het Concertgebouw. Vreemd? Nee! Mooi? Hartstikke mooi zelfs.

    • Youp van ’t Hek