Rosiri (18): Nederlands op straat

Brabanders moeten verplicht Nederlands leren spreken, vindt Rosiri. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

Een werkstuk op de middelbare school maak je als volgt: je tikt je onderwerp in bij Google. Je bekijkt de eerste drie hits, en plakt de teksten die je vindt in een leeg document. Je zorgt voor een regeltje tussen de verschillende teksten, zodat het min of meer vloeiend in elkaar overloopt, en verzint er zelf nog één en ander bij. Vervolgens zoek je een plaatje, tik je wat noten uit de encyclopedie over en dan printen die handel! Gegarandeerd dat je een zes hebt. Rosiri moest over een week haar profielwerkstuk inleveren. Het was de bedoeling dat je daar in oktober al mee begonnen was. Helaas had Rosiri het zo druk gehad met ontmaagd worden en dat soort zaken dat ze er niet aan toe was gekomen. Het onderwerp sprak haar ook totaal niet aan. Terreurdreiging in Nederland. Nu moest ze nog een onderzoeksvraag bedenken. Met haar vriendinnen had ze afgesproken dat degene die 'elf september' zei de andere meisjes allemaal vijf euro moest betalen. Bij het woord 'allochtoon' tien euro en 'moslimfundamentalist' twintig euro. Het hoogste bedrag stond op 'Marokkaan'. Dan diende je aan ieder vijftig euro uit te keren. Op deze manier nam je een hoop vormen van conflict en meningsverschillen weg. De generatie van Rosiri was heel makkelijk. Er moest niet zoveel gepraat worden. Bek dicht en doen. Als men al die verschillende visies eens voor zich hield dan waren er ook niet zoveel problemen. Praatprogramma's met BN-ers konden ook van de buis. Er moest niet zoveel benoemd worden, dan was het er namelijk ook niet.

Rosiri zat echt met haar werkstuk in haar maag. Ze stuitte steeds op het beleid van Verdonk als ze bij Google 'terreurdreiging' intikte. Rita vond nu weer dat er alleen maar Nederlands op straat mocht worden gesproken. 'Wat was Nederlands?', vroeg Rosiri zich af. Ze dacht aan de Brabo die op driehoog onder haar moeder woonde. De dikke pad, met haargroei op z'n neus, sprak toch geen Nederlands? Dat onverstaanbaar gebrabbel waarbij de 'g' niet vanachter uit z'n huig kwam, was een andere taal. Hij had een keer per ongeluk post van Rosiri meegenomen en toen hij aanbelde met de brieven in z'n hand om ze als nog op het juiste adres te brengen, begreep Rosiri niet waar de man het over had. Ze haastte zich naar de keuken met de gedachte dat de beste man een kopje suiker nodig had. Daarna deed ze haar hoge hakken uit en de muziek wat zachter, want misschien kon hij niet meer tegen de geluidsoverlast. De Brabo was geïrriteerd geraakt en gooide de post voor haar voeten. Toen was het oorlog. De Brabo begon elke dag om zeven uur met gaatjes boren in de muur onder de kamer van Rosiri. Rosiri gooide een briefje in z'n brievenbus waarop stond: 'Optyfen naar je eigen provincie.'

Dat soort mensen mocht Verdonk aanspreken en die moesten verplicht Nederlands op straat spreken. Misschien voor alle Brabo's verstandig om eens een inburgeringscursusje mee te pakken?

Limbo's waren een ander verhaal. Deze minderheid kon Rosiri beter verdragen. Op de bruiloft van haar vader had ze een Surinaamse Limbo ontmoet uit Heerlen. Het was een neefje van Naomi. Tijdens de receptie hadden ze met elkaar lopen flirten en uiteindelijk hadden ze elkaar op het vrouwentoilet gezoend. 'Zeg nog eens iets', vroeg Rosiri om de tien minuten. Ze was helemaal verrukt van het accent van de jongen. Zo'n stoere hiphop neger, met een getatoeëerd dollarteken in z'n nek en een zuidelijke tongval waar de honden geen brood van lusten, kwam je nou niet elke dag tegen. Ze wilde hem graag nog eens zien. Helaas had het profielwerkstuk nu voorrang. Wordt vervolgd...