Megasuperbraaf

Nathalie Wouters (17) vindt de Britse cokesnuivende 'bad boy' Pete Doherty onweerstaanbaar

Nathale Wouters nathalie spunk leven

Ik geef het niet graag toe, maar ik ben braaf. Hartstikke, ontzettend, megasuperbraaf. Als elfjarige heb ik eenmaal iets gestolen, een kikkertje uit de snoepbakken van de Etos. Nog voordat ik het kikkertje volledig had doorgeslikt borrelde het schuldgevoel al op. 's Avond lag ik in mijn bed met een knoop in mijn maag, én dat verrekte kikkertje. Na een slapeloze nacht was ik de daaropvolgende ochtend de eerste klant in de Etos. Ik schepte een gigantische zak kikkertjes, rekende ze keurig af en kieperde ze vervolgens allemaal terug in de snoepbak. Tot op de dag van vandaag durf ik me niet in die bewuste Etos te vertonen. Zonder twijfel doch mét enig gêne kan ik vertellen dat braaf de perfecte betiteling van mijn persoonlijkheid is. Beetje jammer, aangezien ik verliefd ben op Pete Doherty.

Pete Doherty, de cokesnuivende zanger van The Babyshambles, beter bekend als het ex-vriendje van Kate Moss, brengt mij met zijn ongekamde haar en zwerverslook keer op keer het hoofd op hol. In gedachten zie ik mijzelf al vooraan staan bij zijn wilde optredens. Keer op keer, avond na avond, zou ik het meisje zijn dat de eer had het heilige der heilige, de tourbus te mogen betreden. Alle groupies zouden me benijden. Alle paparazzi zouden me gewillig op de kiek zetten.

De volgende ochtend zouden we naakt in elkaars armen wakker worden. Met een hoofd als een tijdbom door de bubbelende drankjes uit die mooie kristallen glaasjes. Maar dat zou niets uitmaken, want Pete zou eventjes in zijn zakken tasten en op een spiegeltje twee strakke lijntjes coke uitleggen met zijn Platinum Card. Vervolgens zouden we een briefje van duizend oprollen en het in onze neusgaten steken. Het witte poeder zou in ons beider reukorgaan verdwijnen, terwijl ik in het spiegeltje kon zien hoe ontzettend ruig ik er wel niet uitzag. Net als in de film. Natuurlijk weet ik dat dit soort activiteiten wel eens uit de hand kunnen lopen. Maar ach, hoe cool is het wel niet om op school een absentiebriefje met daarop 'in rehab' in te leveren?

Helaas zijn mijn absentie excuses qua stoerheid het naar-de-tandartsniveau nooit ontstegen. Maar daar gaat verandering in komen! Beugelbekkie-marathons behoren vanaf heden tot het verleden, drankjes drink ik voortaan zonder rietje en ook bij Sleepless In Seattle zal ik proberen niet meer te huilen. Nou ja, in elk geval niet als er iemand bij is. En als mijn scabreuze Pete weer eens achter slot en grendel geplaatst wordt, zal ik hem trouw dagelijkse bezoekjes brengen. En wie weet zelfs een taart bakken met een nagelvijl erin, iets wat ik altijd al eens heb willen doen. Ik zie het al helemaal voor me, Pete en ik. Een soort van Whitney en Bobby, maar dan beter. En zeg nou zelf, wat heeft Kate Moss dat ik niet heb?

Hier zit ik dan op de bank naast mijn moeder. Met een kopje organische kruidenthee van de Wereld Winkel. Mama voelde zich schuldig. Ze had op televisie een reportage gezien over honderden kinderen die de ganse dag voetballen in elkaar moesten zetten en niets te eten kregen. Een tripje naar de Wereldwinkel wil dan nog wel eens helpen bij het bestrijden van een schuldgevoel. Ik roer vijf klontjes suiker door de thee om de vers-van-de-plantagesmaak te verdringen en neem een flinke teug uit het quasi-porseleinen kopje van de Blokker. Morgen begin ik aan de coke, Pete. Morgen.

    • Nathalie Wouters