Klokslag vijf

Journalisten zijn een dorstig volkje. Het bewijs wordt dagelijks geleverd bij de Australian Open. Om klokslag vijf. Dan schotelt de organisatie zijn mediagasten een buffet voor: een paar smakelijke hapjes, een glaasje wijn en een flesje bier. Gevolg? Om kwart voor vijf beginnen de eerste collega's voorzichtig te schuifelen op hun stoel, om tien voor vijf staan de eersten op, om vijf voor vijf gaan alle remmen los en staat de meute ongeduldig te trappelen, alvorens het sein 'aanvallen!' wordt gegeven.

Het is een beschamend tafereel, elke dag opnieuw. Maar ja, het is gratis, de inwendige mens wil ook wat, en de verzengende hitte nodigt uit tot drinken. De speaker roept het niet voor niets bij het betreden van het tennispark: 'Don't forget to keep your fluids running!'

Sommige collega's kuieren met vier flesjes bier terug naar hun werkplek. Ze hebben, collegiaal als ze zijn, ook wat meegenomen voor de buurman, die zit te tikken. 'Deadline, you know.'

Uiteraard doet deze krant mee, want we laten ons natuurlijk niet kennen. Desnoods gebruiken we de ellebogen, en zetten we een Japannertje ongegeneerd opzij. Die moet niet zeuren, want die heeft een miljoenenpubliek. Journalisten zijn een dorstig volkje.

Mark Hoogstad

    • Mark Hoogstad