Herkansing voor Frau Antje op de Duitse 'Bühne'

Dat Duitsers gek zijn op Frau Antje als boegbeeld van de Nederlandse kaasindustrie is een waarheid als een koe (NRC Handelsblad, 17 januari). Maar waarom werd zij dan eind vorige eeuw afgeserveerd? Uiteindelijk was ze pas 40 dienstjaren jong en wist zij met een verpletterende charme en een ongekende populariteit massa's Duitse consumenten te verleiden tot het dagelijks nuttigen van een smakelijk hapje 'Goudse of Edammer'. Zij werd niet het slachtoffer van een 'richtingenstrijd' tussen de oubolligheid van de traditionele exportsymbolen met de kenmerken tulpen, molens, klompen enerzijds en de naar eigentijdse symbolen snakkende hightech exportindustrie anderzijds.

Ook de illustratie in Der Spiegel van een joint rokende Frau Antje als verwijzing naar het Nederlandse gedoogbeleid van drugs in de 90'er jaren zou gezien eerdere, in de media breed uitgemeten, affaires meer als een knipoog dan als een serieuze bedreiging voor het voortbestaan van Frau Antje moeten worden opgevat.

De ware reden moet veeleer gezocht worden bij de zuivelindustrie zelf. Het was een strategische misrekening om een succesvol collectief kaasbeleid op de Duitse exportmarkt in te ruilen voor een ongewis merkenavontuur van de individuele zuivelondernemingen. Per saldo heeft deze overhaaste en ondoordachte keuze de afgelopen jaren heel wat exportkilo's gekost tot vreugde van de Duitse kaasmakers. Onder het motto 'beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald' keert Frau Antje terug op de Duitse 'Bühne'.