Boeddha

Guus Hiddink heeft de grootmachten voor het uitkiezen. Hij kan zo een miljoenencontract tekenen als bondscoach van Engeland, of van Duitsland, of van Rusland. Portugal ziet hem ook graag komen, en bij Real Madrid liggen ze al een heel jaar op de knieën voor de wilde Harleyfreak. Te gek.

Aan Johan Cruijff wordt niets gevraagd. Ja, de Ajaxdirectie vraagt hem wel eens op de koffie, in een achterkamertje. Maar meer als massage ter attentie van De Telegraaf dan om tot wederzijdse meningsvorming te komen. In het buitenland zijn alleen automerken en creditcards geïnteresseerd in de illustere présence van Johan. Verder is er nog Rita Verdonk die graag naast hem in de tribune mag zitten. Exit Cruijff.

Wat is toch de magie van het enigma Hiddink?

Voor een reclamespotje op de radio is hij totaal ongeschikt: weinigen kennen het timbre van zijn stem. Cabaretiers kunnen niets met Guus: te aardig, te braaf, te onopvallend. Uit zijn mond is nooit de klank van metaal op metaal komen vallen. En zijn loopje scheelt in alledaagsheid niet van de doorsnee winkelende huisvader op zaterdagochtend. Het strompelt voorwaarts. Met de glimlach, dat wel.

Voor, tijdens en na de wedstrijd is de coach niet te betrappen op bijbelse taferelen of exotische rituelen. De karatetrap zit niet in het pakket. Ik heb Guus niet één keer de handen voor de ogen zien slaan, zoals Rinus Michels dat in 1988 zo aandoenlijk deed.

Een meester-tacticus? Het is niet te overzien. Guus doet niets alleen. Als bondscoach van het Nederlands elftal had hij én Frank Rijkaard, én Ronald Koeman, én Johan Neeskens om zich heen gedrapeerd. De heren zaten er niet bij als bloempotten. Ze mochten van de kabinetsleider geluid maken, in de dug-out. En ook buiten het veld, tot laat in de nacht zelfs.

Guus Hiddink: boeddhist in het voetbal.

Daar zijn ze in Engeland wel aan toe. De Football Association wordt van schandaal naar schandaal geslingerd. Door spelers en managers, zowaar door bondscoach Sven-Göran Eriksson. Die, naar verluidt, iets te gretig in de billen van secretaresses en tv-presentatrices knijpt. Ergo: Eriksson ridiculiseerde de bakermat van het voetbal door roddels en achterklap te pompen in het oor van een nepsjeik. Met het oog op geldgewin.

Het zou Hiddink niet overkomen. Vooreerst praat hij niet met vreemdelingen, daar heeft hij mensen voor. Twee: tegen zijn Achterhoekse achterdocht is geen vermomming bestand. Guus is een gebinte van mensenkennis met infrarode trillingen. Er zijn geen twee mensen in de wereld die hem kunnen belazeren.

Nee, ook vrouwen niet. De PSV-coach is gelukkig in de liefde. De tabloids zullen hem niet betrappen op 'oud zot'. Sven-Göran Eriksson noemt het laatste een randverschijnsel, en dat zal het ook wel zijn in het land van Berlusconi waar hij lang gediend heeft. Maar niet in Engeland. Daar sneuvelen ze bij bosjes, de schuinmarsjeerders van het publieke leven. Zelfs liberalen is het niet toegestaan een ander bed te delen.

De FA zwaait met een riant salaris van zeven miljoen. Daar kan het armlastige PSV niet tegenop. Wie wel? Ik vind het onwaarschijnlijk knap dat de minst geprofileerde trainer van Nederland, aan het einde van zijn loopbaan, ja kan zeggen tegen de hoogste eer, voor het hoogste bedrag.

Hiddink was een matige voetballer. In de galerij van grote jongens komt hij niet voor. Die grote jongens moeten, commentariërend voor wat drinkgeld, toch naar Heracles, terwijl hij, Guus Hiddink, als een monstrans zal worden uitgedragen naar Chelsea en Manchester, naar Arsenal en Liverpool. En aan het eind van het jaar heeft hij drie banken nodig om de beloning voor zijn vorstelijke ommegang goed geparkeerd te krijgen. Ter nagedachtenis.

Wat een leven!

Het gekke is dat je in dit land, waar de kleine rancune aan de macht is, niemand hoort die Hiddink het manna ontzegt. We gunnen het hem, met z'n allen. Veel meer dan Louis van Gaal, meer dan Ronald Koeman of Danny Blind. De ouderling, Ruud Gullit, gunnen we stenen, liever nog steenpuisten. Guus heeft de liefde van het volk dat hij nooit persoonlijk heeft benaderd. Dat hij niet heeft gecharmeerd met oneliners of Pimmerige demagogie. Guus is solide en robuust in stilte en muzak. Ascetisch onthecht, bijna.

De nostalgie regeert, Majesteit.

    • Hugo Camps