48 uur in Santiago

Internetten in de metro, twee keer per dag warm eten, veel Lapis Lazuli kopen en altijd 'u' zeggen tegen de politie - dat doen Ine Poppe en Sam Nemeth in Santiago

Wanneer gaan

Nu! In de koffer volstaan zomerrokjes, korte broeken en shirts met korte mouwen. Volgens de Chilenen heeft de maand februari het aangenaamste klimaat, dat geloven we dan maar. Het regent dan wel regelmatig, maar dat is eerder prettig dan onaangenaam; een paraplu heb je al voor 250 peso, het equivalent voor ongeveer vijftig eurocent.

SFEER

Wie binnenrijdt valt meteen de aaneenschakeling op van niet al te indrukwekkende typisch Zuid-Amerikaanse architectuur, die we kennen uit de film: lage, wat grauwe huizen. In het centrum verrijst de hoogbouw die we wereldwijd met een stad van meer dan drie miljoen inwoners associëren. De moderne reiziger doet de stad vooral aan op weg naar Patagonië of andere ongereptheid en kan dan makkelijk ontmoedigd raken door het drukke verkeer en de niet al te uitnodigende bouwstijl. Dat zou jammer zijn, want Santiago heeft heel wat te bieden. Je kunt merken dat de Chileense economie het goed doet, zo is er bijvoorbeeld overal in de ondergrondse Wireless Internet. Dus de laptop gewoon meenemen.

WINKELEN

Die matige populariteit bij de toeristenindustrie heeft voordelen. De middenstand, maar ook de rest van de inwoners, heeft zich nog niet ingesteld op het kaalplukken van iedere gringo en gringa. Integendeel, Santiago is safe en ondanks ons slechte Spaans hadden we niet de indruk dat we ergens een 'special price' betaalden. Om metrostation La Moneda liggen de winkelstraten, je kunt er voor een habbekrats je schoenen laten poetsen of in een overdekte galerij naar de kapper, of allerlei prullaria aanschaffen: veel sieraden met Lapis Lazuli, een blauw kleurig mineraal dat in Chili gedolven wordt.

VERVOER

De stad is goed te verkennen per metro. De schone en zeer frequent rijdende treinen brengen je veilig en goedkoop waar je wezen moet. Koop een plastic kaart en laad hem op als-ie leeg is, da's makkelijker dan al die kaartjes in je zak. Probeer niet het busnetwerk uit te vogelen, dat is voor een kort bezoek niet de moeite. Taxi's zijn goedkoop en betrouwbaar maar vooral noodzakelijk, want de metro rijdt maar tot half elf 's avonds, ook op zaterdag!

Vroeger zouden we een land als Chili kenschetsen als een politiestaat, inmiddels heet het dat er 'veel aan veiligheid wordt gedaan': op iedere hoek staat een agent die is uitgerust met een schietijzer waar je u tegen zegt. Doe dat vooral ook tegen de agenten. En probeer ze nooit om te kopen: dat loopt altijd uit op een enkeltje naar het beruchte gevangeniswezen van dit land waar Pinochet niet alleen nog leeft maar ook veel aanhang en vrienden heeft. Genoeg gewaarschuwd: er kan eigenlijk alles in Chili. En het is altijd feest in Santiago.

UITGAAN EN ETEN

Overal zijn bars en in diverse wijken dansgelegenheden. Maar natuurlijk hangt jong Santiago het liefst op straat met een fles Pisco Sour, de nationale cocktail van het gedestilleerde tequila-achtige drankje Pisco, citroen en suiker. Het wordt overal gedronken, vooral als aperitief.

En dan gaan we eten. Twee keer per dag, dat hoort hier zo. Bovendien zijn de Chilenen geen grote ontbijters, dus het moet allemaal uit deze twee maaltijden komen. Gewone volksrestaurants waar Chilenen eten zijn zelden slecht. De Chileense cazuela met rundvlees - soep, waar je behalve een lepel ook mes en vork bij krijgt - bevat dermate veel groenten en meelspijs dat je er gerust een dag op kan draaien. Zo dicht bij Argentinië ontkom je niet aan vlees, hoewel sommige restaurants - dure - vis serveren. Chinese restaurants kunnen we afraden, maar er is wel een fijne sushi-tent: de Akbar, met Sushi met avocado aan de Roman Diaz 17.

En we willen koffie. Kijk uit, ze splitsen je vaak Nescafé in de maag: bah. Een must is het fenomeen 'koffie op benen', een koffietent waar de godendrank wordt uitgeserveerd door schaars geklede dames. Er is een koffie op pootjes voor ieder budget, maar de leukste vonden wij die in de metrostations, onder andere bij station Universidad de Chile waar je van prachtige dames twee kussen krijgt - één is normaal in Chili - en de strings erg mooi oplichten onder de blacklights.

CULTUUR

We wisselen ordinair moeiteloos af met fijn verantwoord: het Museum voor Contemporaine Kunst gevestigd in een oud ziekenhuis met koloniale allure bij metrostation Quinta Normal doet niet onder voor soortgelijke instituten elders op de wereld, althans naar onze bescheiden mening. De collectie is op Zuid-Amerika gericht, wat verfrissend is, maar laat in de accenten zien dat men goed op de hoogte is van wat er zich in de kunstwereld afspeelt.

Omdat we alles willen meemaken, doen we ook een uitje: weg uit die smog-kom en op naar de natuur. We nemen de bus naar zee. Twee mogelijkheden. Allereerst Isla Negra, waar het buitenhuisje van de overal opduikende Chileense dichter Pablo Neruda staat. Er kan prima worden overnacht - zij het prijzig - in la Candela. Daar stoken ze op kille avonden de houtkachel in je kamer. Wanneer je dan ook nog bedenkt dat dit de horecagelegenheid is die Antonio Skarmeta inspireerde tot zijn boek over de verlegen postbode, zo ontroerend verfilmd onder de titel Il Postino wordt dit uitstapje wel erg literair verantwoord.

Geen nood, je kunt ook naar havenstad Valparaiso: lekker ruig, mooie vergane glorie. Ooit een roerige havenstad, nu wat minder druk, maar wel vergeven van bars met namen als 'Hamburg'. Het gebouw van het Chileense congres staat er en eindelijk kunnen we verse vis eten voor een habbekrats. Bier drinken we per liter in een van de havenkroegen waar we door het personeel worden gewaarschuwd voor diefstal van onze gerugzakte spulletjes. Slapen kan goedkoop in 19-de eeuwse hostals bovenop de berg met uitzicht op zee.

WAAR TE SLAPEN

Hotels in Santiago zijn er natuurlijk in alle mogelijke prijsklassen: van een goedkoop hostal rond de 15 euro tot een deftige tweepersoonshotelkamer van 50 euro per nacht. Wij logeerden tegenover het Santa Luciapark waar de vrijende paartjes je je bijna schuldig laten voelen dat je niet aan elkaar zit. We kopen nog snel wat Pisco, om thuis met vrienden te mixen en de Zuid Amerikaanse atmosfeer via de smaakpappillen te herbeleven.

    • Ine Poppe Sam Nemeth