Zelfportret van Rembrandt

Ik kijk in het portret en het begint

te leven - voor mijn ogen verandert langzaam

de blik waarmee het mij aankijkt

Zelfportret als de apostel Paulus

even glimlacht het - alsof het zich verontschuldigt

voor zijn aanwezigheid en voor de vragen

die het bij mij oproept

dan krijgt het iets peinzends - met een zweem

van meewarigheid, van twijfel

van milde spot

maar misschien is het ook teleurstelling

de melancholie van een man die in zichzelf kijkt

en ziet hoeveel er voorbij is

was dit het wat Rembrandt zag toen

hij in de spiegel keek en daarin

zocht naar zichzelf?

    • Rutger Kopland