Richard Ashcroft

Je kunt ook te veel waardering krijgen. Toen Chris Martin van Coldplay afgelopen zomer op het Live8-festival uitriep dat ze versterking kregen van 'de beste zanger ter wereld, met het mooiste liedje van de wereld', had hij het over Richard Ashcroft en zijn Bittersweet Symphony. Vanaf dat moment gold Ashcroft, die met zijn band The Verve eind jaren negentig wereldberoemd in Engeland was, weer als een ster. Zijn derde solo-cd, Keys To The World, werd met spanning tegemoet gezien.

Maar Ashcroft maakt de belofte niet waar. Zijn muziek heeft zo langzamerhand weinig meer te maken met de psychedelisch dreinende zanger van weleer. Je zou hem eerder verwachten in Las Vegas met een strijkorkest en nepdiamanten aan zijn vingers, zo opzichtig lonkt Ashcroft naar het grote sentiment. Die stem is er nog steeds; dat bronzen geluid met rafelig randje. Dat kan nooit helemaal mis gaan, zou je zeggen. Er zijn inderdaad een paar nummers waarin hij meer doet dan lijzig uithalen. Dan zwiept hij er een emotionele uitroep tegenaan (in Break The Night With Colour) of komt met een Liam Gallagher-achtige straatsnauw. Dat Keys To The World tegenvalt, ligt vooral aan de begeleiding. Die is vlak en stroperig. En al is het moeilijk voorstelbaar: je kunt ook te veel strijkers gebruiken.

Hester Carvalho

Richard Ashcroft. Keys To The World (EMI0946348373)

    • Hester Carvalho