Fletse Federer dringt door tot finale

Uitroeptekens veranderden deze week in vraagtekens in Melbourne, waar de tennisser die door de buitenwacht een bijna goddelijke status aangemeten heeft gekregen plotseling zijn kwetsbare kanten toonde. Niet alleen op de baan oogde Roger Federer breekbaar, ook daarbuiten maakte de 24-jarige Zwitser een bij vlagen geagiteerde indruk.

Marat Safin sloeg twaalf maanden geleden op Melbourne Park al een deuk in het aureool van onaantastbaarheid dat Federer omgeeft, in een meeslepend duel dat de boeken inging als een van de klassiekers uit de tennishistorie. Nicolas Kiefer had vandaag, in dezelfde fase van de Open Australische kampioenschappen (halve finales), graag hetzelfde gedaan. Maar de 28-jarige Duitser mag niet in de schaduw staan van de grote Safin, en ging vandaag roemloos ten onder tegen de nummer één van de wereld: 6-3, 5-7, 6-0 en 6-2.

In zijn zevende grandslamfinale staat Federer overmorgen tegenover Marcos Baghdatis, de ongeplaatste Cyprioot die tot dusver vriend en vijand heeft verbaasd in Melbourne. Na donderdagavond de eerste twee sets (3-6 en 5-7) verloren te hebben tegen de Argentijnse krachtpatser David Nalbandian, leek hij op weg naar de uitgang. Maar het fenomeen uit Limassol hervond zichzelf, voor de zoveelste keer dit toernooi, met dank opnieuw aan de Griek-Cypriotische supporters op de tribunes van de Rod Laver Arena, en won de drie volgende sets: 6-3, 6-4 en 6-4.

Zo uitgelaten als de zich alsmaar uitdijende Baghdatis-fanclub zich gedraagt, zo narrig reageerde Federer maandagnacht, na zijn zwaarbevochten zege (6-4, 6-0, 3-6, 4-6 en 6-2) op de herboren Tommy Haas uit Duitsland, toen hij op het centre court werd geconfronteerd met de microfoon van oud-winnaar Jim Courier. Altijd maar weer die media, met hun veeleisende commentaren, klaagde hij. 'I like to be pushed, maar journalisten werken op mijn zenuwen', mopperde Federer. ''Zou het niet goed zijn als je een set verliest, zou het niet goed zijn als je verliest?', en meer van dat soort onzin.' Hij klonk als de verongelijkte tiener wiens vermeende talenten door de grote en boze buitenwereld niet op hun juiste waarde worden geschat.

Haas op zijn beurt hekelde daarentegen juist de permanente lofzang, die zijn bedwinger ten deel valt. Niets ten nadele van zijn collega, zei de eindelijk van blessures verloste Duitser, maar: 'Iedereen praat maar over hem alsof hij de grootste [tennisser] ooit is, terwijl hij in mijn ogen nog wel aan het een en ander moet werken. Maar als je Jim Courier vraagt, ja, die steekt zijn tong in [Federers] kont. Ik word daar soms een beetje ziek van, als ik eerlijk ben. Over zes jaar schud ik Jim misschien de hand en zeg: luister, je had gelijk. Maar tot die tijd is en blijft [Federer] the man to beat. Als iemand dat deze week voor elkaar kan krijgen, zou dat fantastisch zijn.'

Zelf lukte hem dat twee weken geleden, bij het invitatietoernooi voorafgaand aan de Australian Open. Maar die luxe was vandaag niet besteed aan Haas' land- en generatiegenoot Kiefer, die allang blij was dat hij voor de eerste keer in zijn elfjarige profcarrière was doorgedrongen tot de halve finales van een grandslamtoernooi. Hij had in de voorgaande ronden gevochten als een leeuw, balanceerde in de openingsronde tegen de Thai Paradorn Srichapan al op de rand van uitschakeling, maar wist het noodlot telkens af te wenden. Zijn uithoudingsvermogen, vechtlust en emotionele oprispingen hielden hem op de been.

Die wapens waren vandaag, onder het - ditmaal wegens de regen(dreiging) - gesloten dak van het centre court, niet genoeg om zich Federer van het lijf te houden. Terwijl alle ingrediënten voor een stunt aanwezig waren. Want Federer mag dan zo langzamerhand dan 'een beetje moe' worden van alle bespiegelingen over zijn spel, tegen Kiefer zaaide hij opnieuw de nodige twijfels. Zijn spel oogde andermaal flets, in vrijwel alle opzichten, en het aantal onnodige fouten was, zeker voor zijn doen, ongebruikelijk groot: 33. Rod Laver, de Australische tennislegende die elf grandslamtitels won en vandaag op de eretribune, zal het met afgrijzen hebben gadegeslagen.

Pas nadat Federer de tweede set onnodig uit handen had gegeven, ontwaakte de grootmeester weer heel eventjes in hem. Getergd door zijn eigen onvermogen liep FedExpress vlotjes uit naar een 5-0 voorsprong, om vervolgens toch weer te vervallen in wat verdacht veel leek op gezapigheid. Het bood Kiefer de kans om de hatelijke nul weg te poetsen. Het lukte hem niet. In plaats van te profiteren van het magere optreden van zijn opponent bewees de voormalig juniorenkampioen van de Australian Open (1995) dat zijn voorgaande vijf partijen (16 uur en 29 minuten) hun tol hadden geëist.

'Wij spelen op aarde, hij speelt op een andere planeet', verzuchtte Kiefer vier maanden geleden, nadat hij in de vierde ronde van de US Open was verslagen door Federer. In Melbourne gaat die wijsheid vooralsnog alleen op voor de excentrieke Marcos Baghdatis.

    • Mark Hoogstad