'Het schelden houdt niet op'

Twee straatstenen werden gisteren door de ramen gegooid van een deelraadslid in de Amsterdamse Diamantbuurt. 'Ik ga niet verhuizen.'

Ze zat gisteravond zelf bij de vergadering van stadsdeel Oud Zuid, waar ze raadslid is voor de Vereniging Oud Zuid, toen bij haar thuis twee ruiten werden ingegooid. Daphna Brekveld (48) ging meteen naar huis toen ze het hoorde. Ze woont aan de rand van de Diamantbuurt. Twee straatklinkers lagen in de woonkamer. Er is een getuige die zegt dat hij drie jongens heeft zien wegrennen. Ze zagen er Marokkaans uit. Brekveld heeft aangifte gedaan bij de politie.

Vanochtend zou Brekveld een gesprek hebben met burgemeester Cohen. Ze wil met hem praten over hoe het verder moet in de Diamantbuurt, zegt ze. 'De politici mogen zich nu gaan bewijzen.' Zelf wil ze dat er veel harder wordt opgetreden tegen de ouders van de Marokaanse hangjongeren, desnoods moeten zij maar boetes krijgen voor de daden van hun kinderen. 'Want wat doen die lui eigenlijk op straat, in het donker en de kou? Ze zijn vaak nog maar elf of twaalf jaar oud. Vooral homo's, vrouwen en joden moeten het ontgelden.' Zelf is Daphna Brekveld ook joods.

De Diamantbuurt was de afgelopen weken opnieuw in het nieuws door incidenten met waarschijnlijk Marokkaanse jongeren. Zo werden bij een joodse bewoner de ruiten ingegooid. In 2004 werd een gezin door hangjongeren weggepest uit de buurt.

Nooit eerder werden er ruiten bij Brekveld ingegooid en nooit eerder deed ze aangifte bij de politie van overlast en vernieling, maar last heeft ze al jaren van Marokkaanse jongeren, zegt ze. De dag dat het begon weet ze nog precies: 24 september 1998. Daarvoor was Daphna Brekveld nog een man. Die dag begon ze aan een lang proces waarin ze omvormde van man tot vrouw. De jongens uit de buurt hadden het in de gaten en begonnen haar te treiteren. Een hel, noemt ze het nu. 'Stonden er veertig Marokkaanse jongeren voor mijn huis. Dat ik aan het gas moest. Cyclon b, zeiden ze. Dat ik een hoer was, of een homo.' Ze zegt dat ze op straat werd uitgescholden en bekogeld met stenen.

Na een poosje, eind 2000, werd het minder, stonden ze niet meer allemaal voor haar huis. 'Toen was het ook minder duidelijk te zien dat ik een man was geweest, het proces was al een heel eind.' De jongeren werden ook ouder, kregen werk en verdwenen, denkt ze. Maar onder de Marokkanen in de buurt is nog steeds bekend dat ze vroeger een man was. 'Ze vertellen dat gewoon door. Daarom weten die jongens van nu het ook.' Ze weet niet of ze haar hierom gisteren als doelwit hadden uitgekozen, maar ze wilde haar geschiedenis vanochtend wel aan Cohen vertellen. 'Het kan meespelen.'

Tot gisteravond heeft ze nooit aangifte gedaan. Eind jaren negentig was de situatie anders, zegt Brekveld. De politiek en de politie zitten nu bovenop de overlast, toen niet. Maar ook vreesde ze dat de problemen echt erg zou worden als ze aangifte deed. 'Ik sloot me voor het gescheld af. Als je van man naar vrouw gaat, ben je heel kwetsbaar. Je hebt ook last met al die hormonen.' Het omvormingsproces heeft ze nu helemaal afgesloten, zegt ze. 'Ik ben nu gewoon vrouw. Ik kleed me ook niet excentriek of zo, wil niet provoceren.'

Als deelraadslid in Oud Zuid is Brekveld heel actief in de buurt. Ze voert actie tegen de liberalisering van het huurbeleid, komt op voor bewoners die door stadsvernieuwing hun huizen moeten verlaten, en zet zich in de deelraad ook in voor de jongeren in het stadsdeel. Zo stelde ze afgelopen november met de PvdA voor om een jongerenparlement op te richten. Daarom vindt ze het incident van gisteravond ook zo wrang.

Het schelden is eigenlijk nooit opgehouden, vertelt Brekveld. Daar hebben veel buurtbewoners volgens haar last van. Teringjood, homo, hoer; dat is heel gewoon, zegt ze. Een krankzinnige toestand, waar echt iets aan gedaan moet worden. De afgelopen jaren heeft ze er wel eens aan gedacht te vertellen hoe ze het mikpunt was van de Marokkaanse jeugd, maar ze kon het niet. Nu maakt het haar niet meer uit. De afgelopen jaren hebben haar gehard. 'Ik ben er psychologisch gezien klaar voor. En verhuizen zal ik niet.'

    • Tom Kreling