Het beeld

Het is verleidelijk om voor de derde achtereenvolgende dag Het Beeld aan een BBC-programma te wijden. De in crisis verkerende nieuwe omroep LLiNK doet namelijk één ding goed, en dat is buitenlandse documentaireseries aankopen. Geldof in Africa mag je eigenlijk nooit missen, gisteren wegens betoverende beelden en overpeinzingen uit Mali.

Jerny Kaagman, Ned.3 (VARA), De wereld draait door, 25 jan., 19.21u.

Nog sterker was wederom Who Do You Think You Are (BBC2), waarin voor de derde keer de Bekende Brit op zoek naar zijn voorouders tot tranen bewogen werd. Stephen Fry ontdekte in een Slowaaks suikerbietenstadje de laatst overgebleven joodse inwoner, het door een betonnen muur tegen antisemitische schenders beschermde graf van zijn eigen overgrootouders en de namen van in Auschwitz omgekomen familieleden. Geen onbekend terrein, maar zelden zie je het zo zuiver en zo welbespraakt op televisie behandeld worden. Er is niets mis met echte tranen op tv, als het maar geen maniertje wordt, een verplicht nummer, zoals vaak op Nederland 1.

Het is ook het streven van deze rubriek om niet steeds over dezelfde zender te schrijven, en u mocht eens denken dat ik vooringenomen ben tegen Nederland 3. Maar dat station bevat zo veel herhalingen dat het steeds lastiger wordt er iets nieuws over te melden. Het pièce de resistance van gisteren, Yan Ting Yuens documentaire Yang Ban Xi: De 8 modelwerken (VPRO), over revolutionaire Peking-opera's als Het Rode Vrouwenbataljon en Het Meisje met het Witte Haar, is pas nog door de filmredactie besproken. Het uur van de wolf voegde er slechts een inleidende stem aan toe, die geen idee had hoe je Chinese namen hoort uit te spreken.

Het kan scherper, beter geïnformeerd, amusanter ook. In de vooravond van Nederland 3 is binnen een paar maanden De wereld draait door (VARA) uitgegroeid tot het beste actuele televisieprogramma van dit moment. Presentator Matthijs van Nieuwkerk en op maandagen in iets mindere mate Claudia de Breij krijgen samen met hun redactie voor elkaar wat voorgangers als TV3 en VARA Live net niet lukte: een breed, niet al te oud publiek interesseren voor de culturele en politieke actualiteit, met een nadruk op media en trends.

Van Nieuwkerks presentatie is langzamerhand spectaculair goed: altijd bij de les, op de hoogte, hard doorvragend wanneer nodig, maar toch laat hij mensen uitpraten en pruilt noch pronkt. Binnen seconden komt hij tot de essentie en pareert charmant ontwijkende antwoorden.

Gisteren liet hij Rudi Fuchs uitleggen waarom Jan Wolkers een interessant kunstenaar is, ondervroeg aankomend musicalacteur Thom Hoffman over Paul Verhoeven ('de Johan Cruijff van de Nederlandse film') en het verschil tussen Rex Harrison en Wim Sonneveld, en ging met dance-ondernemer Duncan Stutterheim de diepte in over leiderschap. Het beste item liet twee wetenschappers een computeranalyse maken van emoties door een netvormige matrix over een gezicht te leggen. De Mona Lisa kwam uit op 83 procent vrolijkheid en 9 procent walging. En Idols-jurylid Jerney Kaagman dan? Van Nieuwkerk schatte 70 procent chagrijn en 10 procent arrogantie. Nee hoor: de uitslag luidde 41 procent vrolijk, 25 procent angstig en 15 procent boos. En naast Matthijs stond actrice Susan Vissers gezicht, wat ze ook deed, onveranderlijk op bijna 100 procent geluk.

    • Hans Beerekamp