Op zoek naar slimmigheidjes

Soullegende Eddie Floyd toert deze week door Nederland met The Rhythm Kings, de band van Stones-bassist Bill Wyman.

Eddie Floyd: ,,Ik zat laatst te kijken op internet bij iets dat heet iTunes. Daar waren al meer dan veertig uitvoeringen van 'Knock on Wood'te koop. (Foto Lex van Rossen) ROTTERDAM, 25-1-2006. EDDIE FLOYD FOTO LEX VAN ROSSEN Rossen, Lex van

Eddie Floyd kreeg het bericht afgelopen vrijdag, toen hij net in Nederland was aangekomen. “Ik zat in mijn hotel en werd gebeld. “Heb je het al gehoord over Wilson?', vroeg een vriend van me. Ik zei: “Zeg maar niets meer'. Ik wist het meteen: Wilson is dood.“ Soulzanger Eddie Floyd (70), bekend van de hit Knock On Wood, was niet alleen stadsgenoot en collega van Wilson Pickett, hij schreef ook een van zijn beroemdste liedjes, 634-5789 (That's My Number).

Sinds de dood van Pickett, en die van Lou Rawls eerder deze maand, is Eddie Floyd een van de laatst levende soullegendes. Zijn naam is minder bekend dan zijn liedjes, omdat Floyd nooit zo flamboyant was als sommige anderen sterren van het beroemde Stax-label uit Memphis, zoals Pickett, Otis Redding en Sam&Dave. Maar Eddie Floyd is nooit uit beeld verdwenen. Sinds het begin van de jaren tachtig tourt hij met de Blues Brothers Band, met daarin ook gitarist Steve Cropper, bekend als muzikant van Booker T. & The MG's, de band die op alle soulhits van het Stax-label te horen is.

En op dit moment is Floyd op tournee met Bill Wyman, de bassist van de Rolling Stones die inmiddels voor zichzelf is begonnen en nu rond de wereld toert met The Rhythm Kings om klassieke rhythm & blues-liedjes te spelen. Eddie Floyd is de “special guest' die tijdens de set af en toe het podium op springt en zijn bekende nummers zingt. Afgelopen maandag, in het Rotterdamse Luxor-theater, was het tijdens Floyds optreden dat het publiek overeind kwam en begon te dansen, vooral toen hij als eerbetoon Picketts 634-5789 uitvoerde.

“Wilson en ik zaten samen in de band The Falcons. We oefenden in dezelfde kelder als The Supremes, die toen Primettes heetten, en The Four Tops en The Temptations. Niemand had een plaat gemaakt, we probeerden zoveel mogelijk optredens te doen. Als revue stonden we met vijftien bands op een avond te zingen: ieder één liedje. Onze band maakte een single, I Found A Love en dat werd een hit. Maar toen stapte Wilson op, en viel de band uit elkaar.

“Ik begon heen en weer te reizen naar Memphis om liedjes te schrijven voor het Stax-label. Sommige daarvan werden een succes. Ik had Knock On Wood eigenlijk bedoeld voor Otis Redding, maar de platenmaatschappij zag het niet zitten. Toen heb ik het zelf gezongen en toch uitgebracht. Het liedje is inmiddels zo vaak gecovered dat ik van de royalties aardig kan leven. Ik zat laatst te kijken op internet bij iets dat heet iTunes. Daar waren al meer dan veertig uitvoeringen te koop. Ella Fitzgerald heeft het gedaan, David Bowie, en in de jaren tachtig natuurlijk Amii Stewart in een disco-versie. En er is een techno-versie. Morgen ga ik zelf hier in een Nederland een klassieke versie opnemen, met orkest.

“Ik schrijf nog steeds nummers. Ik zing ze zelf niet in, maar andere artiesten zullen ze misschien eens ontdekken. Ik schrijf eigenlijk nog op dezelfde manier. Ik ben altijd op zoek naar een slimmigheidje, iets dat bij het publiek blijft hangen. Dat telefoonnummer bijvoorbeeld, of kloppen op hout om onheil af te wenden. In de jaren vijftig en zestig was iedereen heel bang als het onweerde, dan zei je tegen elkaar “knock on wood!'. Dat telefoonnummer was niet van iemand die ik kende. Het klonk gewoon lekker. Maar de mensen die dat nummer echt hadden, werden er gek van. In iedere staat was wel iemand met het nummer, die de hele tijd werd opgebeld door grappenmakers. Tegenwoordig is het verboden om zo'n liedje te maken.

“Ik heb ook iets geschreven over Otis Redding, nadat hij was overleden bij een vliegtuig-crash. Ik was op dat moment in Engeland, op tournee. Ik werd gebeld over zijn ongeluk. Ik zou van Heathrow terugvliegen naar Memphis, maar op de startbaan raakte ons vliegtuig in een slip, het tolde rond en werd beschadigd. We moesten allemaal uitstappen. Ik zat me te verbijten, dacht “straks mis ik de begravenis'. Toen heb ik Big Bird geschreven, over een vliegtuig.

“Toen ik vrijdag gebeld werd over Wilson, voelde ik een connectie met dat moment waarop ik hoorde dat Otis dood was. Al is het lang geleden, het is voor mij net alsof wij allemaal als schakels met elkaar verbonden zijn. Onze levens zijn zo verweven: we werkten samen, gingen samen op tournee, zongen elkaars liedjes.“

Het Stax-label had de reputatie dat het in de jaren zestig een rol speelde bij de toenadering tussen zwart en wit, omdat muziek verbroederde en omdat de Stax-muzikanten zowel wit als zwart waren. Na de vraag of hij dat destijds ook heeft ervaren, kijkt Eddie Floyd verbijsterd. “Wie beweert dat? Daar waren we helemaal niet mee bezig. We deden in die tijd maar een ding: muziek maken. Dag en nacht, iedere dag weer.“

The Rhythm Kings met Eddie Floyd treden op: 26/1 Theater De Tamboer, Hoogeveen; 27/1 De Philharmonie, Haarlem; 28/1 Cafe De Vos, Westendorp; 29/1 Muziekcentrum, Eindhoven; 30/1 Theater De Naald, Naaldwijk; 31/1 De Harmonie, Leeuwarden