Mathieu Kassovitz

De Franse acteur/regisseur Mathieu Kassovitz (“Munich') verkent in zijn rollen het hele politiek-historische spectrum.

Mathieu Kassovitz French actor and director Mathieu Kassovitz arrives with an unidentified guest to attend the official projection of Serbian director Emir Kusturica's film "Zivot Je Cudo (Life is a Miracle)", 14 May 2004 during the 57th Cannes Film Festival in the French Riviera town. Kusturica, already a two-time Palme D'Or winner, is competing for the festival's top prize for a third time. AFP PHOTO/PASCAL GUYOT AFP

Hoewel zijn filmografie als acteur ongeveer zes keer zo lang is als het lijstje films dat hij regisseerde, is Fransman Mathieu Kassovitz (Parijs, 3 augustus 1967) in de eerste plaats regisseur en dan pas acteur. Dat vindt hij zelf. En het klopt ook. Want zeg Mathieu Kassovitz en je zegt La haine (de haat), de speelfilm die hij in 1995 regisseerde.

Met die rauwe film vestigde Kassovitz voor eerst de aandacht op de explosieve Franse voorsteden. Hij woonde er ten tijde van die film en zijn regiedebuut Métisse (1993), dus hij wist waar hij het over had. Maar hij had ook idealistische motieven: Mathieu Kassovitz gelooft dat de toekomst van de mensheid veelkleurig is.

Hoezeer zijn film tot het collectieve geheugen is gaan behoren, blijkt wel uit het feit dat de gewelddadige rellen die dit najaar in de Franse banlieus woedden in de Franse pers eenvoudigweg in de woorden “la haine' werden samengevat.

Als zoon van de Hongaars-joodse acteur/regisseur Peter Kassovitz zat er voor Mathieu eigenlijk niet veel anders op dan in de voetsporen van zijn vader te treden. Zijn filmdebuut als acteur maakte hij in 1981 in Au bout du banc, onder regie van zijn vader. En het jaar erop was de fragiele, fijngetekende acteur al te zien in L'année prochaine... si tout va bien tegenover Isabelle Adjani.

Net als zijn vader zou hij zich in de keuze van zijn rollen en onderwerpen al snel als een uiterst geëngageerd filmmaker ontpoppen. In het filmmakersmilieu ontmoette hij ook die andere acteurszoon: Vincent Cassel. De dierlijke “Vinz' gaf een gezicht aan de woede en de driften die Kassovitz onder het gladgestreken oppervlak van de Franse maatschappij zag borrelen.

Zelf noemde “Kasso' de politieke thriller Z (1969) van Costa-Gavras als een van de belangrijkste invloeden op zijn werk. Hij hoefde dan ook niet lang na te denken toen Costa-Gavras hem vroeg voor Amen.(2002), over de rol van de katholieke kerk in de holocaust.

Frivole uitstapjes veroorloofde Kassovitz zich ook. Als anti-model voor het Franse parfummerk Lancôme. En als de romantische held Nino Quincampoix in Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (2001) van Jean-Pierre Jeunet. Zo was de voorvechter van de multiculturele samenleving terechtgekomen in een melkwitte film, in Frankrijk door de serieuze pers verguisd om zijn wereldvreemde, toeristen-blik op Parijs.

En toen was het wat hem betreft even genoeg met acteren, verklaarde hij, tenzij Steven Spielberg hem zou vragen. En dat gebeurde natuurlijk prompt. Spielberg zag in hem de ideale vertolker van de klunzige bommenmaker Robert in de politieke thriller Munich.

In zijn regies na Métisse en La haine legde Kassovitz zich toe op de genrefilm met dubbele boden: de politiethriller Les rivières proupres (2000), het spookverhaal Gothika (2003) en nu is hij bezig met de voorbereidingen voor de sf-film Babylon A.D., die ondanks zijn futuristische setting vertrouwd politiek over het vluchtelingenprobleem gaat.

    • Dana Linssen