“Ik zou nooit fulltime onderzoeker willen zijn'

Grote bedrijven proberen jong talent al in een vroeg stadium te ontdekken en te begeleiden. Wie zijn die aanstormende talenten? Deel 5 van een serie. Een medisch specialist.

Nicol Voermans op de afdeling neurologie van het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen. Foto Jonathan Vos Portret van Nicole Voermans. Zij werkt op de afdeling Neurologie van het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Voor de serie High Pottential. Door Jonathan Vos Vos, Jonathan

Nicol Voermans (32) kreeg vorig jaar de prestigieuze Ariëns Kappersprijs van de Nederlandse Vereniging voor Neurologie voor haar onderzoek naar het functioneren van het brein. De neurologe in opleiding werd een veelbelovend talent genoemd, “dat wetenschappelijk onderzoek, sociale bewogenheid en discipline kan combineren“.

Voermans onderzocht het aanpassingsvermogen van de hersenen bij patiënten bij wie hersenfuncties waren uitgevallen. “Uit mijn onderzoek bleek dat hersendelen die ver van een beschadigd deel lagen, het optredend functieverlies gedeeltelijk kunnen compenseren. Het is geen nieuwe ontdekking dat delen van de hersenen functies kunnen overnemen, maar wel dat dit gebeurt door delen die zich op grote afstand van elkaar bevinden.“

Naast wetenschappelijk onderzoeker is Voermans arts-assistente in het Radboud-ziekenhuis in Nijmegen. “Ik vind de afwisseling tussen wetenschappelijk onderzoek en het contact met patiënten erg leuk. Ik zou ook nooit fulltime onderzoeker willen zijn.“

Voermans besteedt in haar vrije weekends veel tijd aan haar wetenschappelijke artikelen. “Vaak werk ik op zaterdagochtend aan mijn artikelen, dat vind ik echt leuk om te doen. De rest van het weekend besteed ik wel aan iets anders, zoals fietsen, en mijn man en ik gaan vaak bij vrienden eten.“

Binnenkort zal Voermans veel meer tijd aan haar privé-leven gaan besteden, want ze is ruim zes maanden zwanger. Na haar zwangerschap wil ze vier dagen per week gaan werken. “Gelukkig heeft mijn moeder beloofd dat ze op gaat passen en er is een goed kinderdagverblijf in het ziekenhuis. Ik zou nooit willen stoppen met werken, mijn man wil dat misschien wel. Hij werkt niet in de medische sector en heeft hierdoor erg flexibele werktijden.“

Voermans studeerde naast geneeskunde ook filosofie. “Het studeren ging vlot. Daarom wilde ik er graag een tweede studie bij doen. Tijdens de studie geneeskunde vond ik vakken over ethiek interessant.“ Voermans denkt dat ze door haar studie filosofie haar analytische denkvermogen beter heeft ontwikkeld . “In de doctoraalfase van de studie geneeskunde moet je vooral veel uit je hoofd leren. Er is weinig aandacht voor analyse en theorieën. Dat heb ik bij filosofie wel geleerd.“

In de dagelijkse praktijk van de spreekkamer zegt ze veel aan haar studie filosofie te hebben. “In de geneeskunde wordt het lichaam als object puur wetenschappelijk benaderd. Er is weinig aandacht voor de verhouding tussen lichaam en geest. Door filosofie heb ik me gerealiseerd dat deze vaak met elkaar verbonden zijn.“ Volgens Voermans doen veel neurologen hier nog steeds lacherig over. “Ik zie soms patiënten die een arm of been niet meer kunnen bewegen. Vaak is daar dan geen medische verklaring voor. Ik kijk ook of er misschien een psychische oorzaak van deze problemen is, bijvoorbeeld of er problemen thuis zijn.“

Zowel voor haar eindexamen, doctoraalexamen filosofie als het artsexamen slaagde Voermans cum laude. “Ik ben zeker gedisciplineerd en als ik iets onderzoek, wil ik precies weten hoe het zit. Maar studeren en werken zijn niet het belangrijkste in mijn leven.“