Arm maar gelukkig, rijk en ontevreden

De 17-jarige Michael komt uit een arm gezin. Moeder steekt af en toe kaarsen in plaats van lampen aan en knijpt de tube tandpasta met een tang tot de laatste druppel uit. Vader geeft het gespaarde geld meteen weer uit in de kroeg.

Men is arm maar gelukkig in Douches froides, het debuut van de Franse documentairemaker Antony Cordier. Als Michael judoot, straalt hij, hij leest graag poëzie en hij heeft een leuk vriendinnetje, Vanessa.

Het wordt pas lastig als het judoteam een nieuwe sponsor krijgt en Michael het zoontje van de sponsor mee moeten nemen op looptrainingen. Via deze Clément komt hij in aanraking met een ander milieu, waar het omgekeerde geldt: rijk,maar ontevreden. Extra complicatie is dat de beginnende vriendschap met Clément ook ene beginnend conflict met Vanessa betekent.

Douches froides is een sympathieke maar weinig opzienbarende karakterstudie. Eerst lijkt Michael akkoord met het triootje in de sportzaal, later wordt hij toch jaloers. Tijdens deze emotionele maalstroom moet hij ook nog eens twintig kilo afvallen, om mee te kunnen doen in een andere gewichtsklasse. Zolang de film de aandacht richt op Michaels leefwereld is het een interessant, maar Cordier verliest de greep op zijn materiaal in de tekening van de wereld van de volwassenen. Die blijft steken in de genoemde platitudes over rijk en arm.

Douches froides. Regie: Antony Cordier. Met: Johan Libéreau, Salomé Stévenin, Pierre Perrier, Aurélien Recoing. In: Kriterion, Amsterdam; Filmhuis, Den Haag; Lux, Nijmegen.