Noorse zoetigheid van Silje

Silje Nergaard was pas zestien toen ze het podium van een Noors jazzfestival opklom en meezong met de band van de overleden bassist Jaco Pastorius. Met haar vocale improvisaties overrompelde ze het publiek, en de aanwezige media: de volgende dag stonden de kranten er vol van. Voor jazzgitarist Pat Metheny was het voldoende reden om haar bij een belangrijke platenbaas te introduceren.

Inmiddels heeft de autodidacte Noorse met haar bijzondere zang en haar mooie melodieuze, romantisch aandoende composities een behoorlijke reputatie opgebouwd. Met acht platen op haar naam, Engels- en Noorstalig, in de stijlen pop, country en de laatste jaren jazz, behoort de blonde zangeres tot het beste dat Noorwegen op vocaal gebied te bieden heeft.

In Nederland was Nergaard voor het laatst te horen op het North Sea Jazz Festival van 2004. Haar eenmalige optreden met een gloednieuw kwartet, gisteravond in Paradiso, had een intiemer karakter. Het was een zitconcert, waarin Nergaard nog niet opgenomen werk voorschotelde, afgewisseld met liedjes van haar laatste cd, Nightwatch (2003). Concerten van jazz-zangeressen werden in deze zaal nog wel eens verstoord door rumoer bij de bar, maar gisteren bleef het opvallend stil.

Vrij veel klonk popachtig, enNergaard zong ook eigentijdse jazz. Maar het was vooral haar o zo merkwaardige, wat dunnige stem die de hele avond een betoverende uitwerking had. Dan bracht ze vervoering, dan weer fascineerde ze. Intuïtief gekozen noten gleden zacht dwarrelend in allerlei variaties voorbij.

Er was Silje, het kleine meisje met de tekenfilmstem - een wat schel, nasaal geluid. Ook had ze een zijdezachte variant met lichte vibrato. Maar er was ook een verleidelijk hoge lokroep die haar, met name tegen het einde van het concert, in een mythische sirene veranderde, met zacht zeurderige, maar glasheldere uithalen. Niemand kon het weerstaan.

Het kleurrijke spel van pianist Helge Lien vormde een mooie aanvulling op deze fijnzinnige Noorse zoetigheid. Evenals de klanken van de pedal steel, de liggende elektrische gitaar, bespeeld door Bjørn Charles Dreyer. Hoewel de band een ondersteunende positie had, gaven de musici de zang van de frêle zangeres, die dit jaar veertig wordt, de nodige zwaarte en zeggingskracht mee. Zo losten haar woorden niet zonder meer op in de ijlheid van haar klanken. Beelden van overdrijvende stapelwolken, van de zon op een ijsrots of tenen in een lauwwarme zee trokken als een film voorbij.

Concert: Silje Nergaard Gehoord: 23/1, Paradiso Amsterdam.

    • Amanda Kuyper