Ono (slot)

Ono is weg bij Feyenoord. Na ruim vier jaar zag de Japanse voetballer geen vooruitzichten meer bij de club. Hij kon zo achteloos mooi spelen. Maar Ono had niet de juiste mentaliteit en ging te snel trekkebenend over het veld. Jammer.

Eten, dat kon Ono als geen ander.

Onder het luchtige bewind van coach Ruud Gullit was het Ono toegestaan in de tijd van de baas reclames te maken voor de Japanse markt. Met het zweet van de training nog onder de oksels liet Ono zich door een auto met chauffeur naar een Rotterdamse studio rijden. Daar stond de set klaar met een grote internationale crew van Nederlanders, Japanners en Fransen.

Een paar dagen voor de topper Feyenoord-PSV in december 2004 moest Ono een reclame opnemen voor een hete currysaus uit een pakje, zo'n gelig papje voor op de witte rijst. Heet van je mond tot aan je kont, had de slogan kunnen zijn. Decorbouwers hadden een facade van een villa nagemaakt, met witte muren, een veranda en een lang tuinhek. Met kunstgras was een enorme tuin gemaakt met de afmeting van een half voetbalveld. Er zaten twee kleine kindjes op. Ingehuurde Japanse kindjes, niet van Ono zelf.

Zoals dat gaat in reclames met voetballers, moest Ono trucs uithalen met een bal. Dat was het makkelijkste deel van de opname. Ik heb eens ademloos naar Ono zitten kijken toen hij na een training van Feyenoord begon te jongleren. De bal ging van hoofd naar borst, van borst naar voet, naar schouder en weer naar hoofd. Daarna trapte hij de bal met een tollend effect dertig meter kaarsrecht omhoog. Ono keek met een glimlach rond en ving de bal daarna op in zijn nek.

'Kato, cut!' riep de opnameleider in twee talen.

Na een paar acties met de bal moest Ono bij de Japanse kinderen in het kunstgras gaan zitten. De camera moest even uit. Aan de rand van de set stond een Japans vrouwtje op een gasstelletje verse rijst te maken. Ze gooide het eten op een bord en bracht het naar Ono. De camera ging aan. In kleermakerszit begon Ono met behulp van twee stokjes de rijst handig naar binnen te werken. Hij genoot van het eten. In twintig seconden had hij zijn bordje leeggegeten.

'Kato, cut!'

Ono was bekend met het vak van reclame maken. Hij wist dat alles vaak opnieuw moest. Het Japanse vrouwtje schepte weer op en goot de hete saus uit het pakje over het witte bergje. En actie! Ono zette het bord weer onder zijn kin en schoof de rijst behendig naar binnen.

Ono bleef tijdens de urenlange opname fatsoenlijk, op zijn Japans. Een nette jongen eet zijn bordje leeg, al was het maar voor dat lieve vrouwtje dat de rijst steeds klaarmaakte. Take na take werd opgenomen. Terwijl de camera al niet meer liep keek iedereen op de set toe hoe Ono zijn buikje rond at.

Vier uur en bijna twintig bordjes met rijst verder, stond de reclame er eindelijk op. In Japan vindt het sausje met rijst vast gretig aftrek. Ono is daar een grootheid.

Een paar dagen later speelde Ono mee in de topper tegen PSV. Feyenoord speelde met hangen en wurgen gelijk: 3-3. Het was, op zijn zachtst gezegd, niet de beste wedstrijd van Ono. Leek het maar zo, of oogde hij echt een beetje dikker? Ik moest bij het gezwoeg van Ono steeds aan de inhoud van zijn maag denken. Aan dikke klodders rijst die ronddoolden in gele curry, op zoek naar de nooduitgang.

Ono is terug naar Japan. Naar dat prachtige land, met zijn rijstvelden en hete sausjes uit een pakje.

    • Wilfried de Jong