Rosiri (17): Op kamers

Rosiri houdt het thuis niet meer vol. Feuilleton van Iris Koppe over een modern kind van gescheiden ouders

“Mooi, aantrekkelijk meisje (cupmaat C) zoekt woonruimte. Maakt niet uit wat, als er maar een bed in past.' Rosiri schudde haar hoofd. Nee, niet goed. Iets anders. “Goedlachse scholier (zonder beugel) vraagt uw hulp. Verhuur haar een kamer en ze maakt elke dag uw toilet schoon.' Wat was dit moeilijk. Ze probeerde nog een keer. “Bent u tegen het beleid van Verdonk? Neem dan nu één van de zesentwintigduizend mensen in huis die met uitzetting bedreigd worden!' Dat was hem. Dit briefje zou ze vijftig keer laten afdrukken en ophangen in iedere Aldi, Lidl en Albert Heijn die ze zou tegenkomen.

Ze moest echt het huis uit. Haar vader was vorige week getrouwd en zijn nieuwe vrouw was met haar zoon bij hen ingetrokken. Rosiri kon sinds die tijd haar kont niet keren en voelde zich een allochtoon in eigen woonkamer. Ze kon niet integreren in deze gezinssamenstelling. Over het wegzetten van het bestek ontstond al conflict. Volgens haar stiefmoeder moesten de messen met het handvat naar onder in het afdruiprek, terwijl de normen en waarden van Rosiri zeiden dat het verstandiger was om ze met het handvat naar boven te laten drogen.

Het was onvoorstelbaar dat er op het huwelijk zelf geen ruzie was gekomen. Rosiri zou op eigen gelegenheid naar het stadhuis komen, maar ze was in de verkeerde trein gestapt en anderhalf uur te laat gekomen. Een vergeefse poging om met een taxi de tijd in te halen had alleen voor nog meer vertraging gezorgd. Rosiri kon de Pakistaan niet contant betalen en ze moesten omrijden om geld te trekken. De Pakistaan wist niet waar dat kon, dus ze hadden vijf rondjes door de bebouwde kom gereden. Door het harde afremmen van de chauffeur voor ieder rood stoplicht was de maag van Rosiri van streek geraakt en ze moesten een noodstop maken. Bij een hondenuitlaatplaats ging Rosiri vol over haar nek. Toen de Pakistaan even later zijn hand op haar knie legde en vroeg of het weer wat beter ging, kwam er een militaire colonne de hoek om. Rosiri vervloekte de eerste wagen met blauwe vlaggen omdat ze nu zeker weten het ja-woord had gemist.

Hijgend en met een rode kop kwam ze op de receptie aan. Naomi was zo beledigd dat ze niet op tijd was gekomen dat ze Rosiri geen blik gunde. Hidde daarentegen viel zijn dochter om de hals en duwde haar champagne in haar hand. Hoe stond het wit leer? Wat vond ze van zijn outfit? Rosiri was blij dat ze zelf niet in burka met SS-laarzen was gekomen om de bruiloft te verzieken. Het weekend voor het huwelijk had ze een goed gesprek met haar vader gehad en hem gewaarschuwd voor de consequenties van een nieuwe trouwpartij. Met tranen in zijn ogen had Hidde zich naar Rosiri toegebogen. Hij was nog nooit zo gelukkig geweest. Hij had nog nooit zoiets meegemaakt. Deze liefde was heel iets anders dan met haar moeder. Ze wilde toch dat haar vader gelukkig was? Rosiri was, hoe zeer ze het ook tegenhield, ontroerd geraakt. “Goed“, antwoordde ze, “maar ik ben er niet als het misgaat.“ Hidde had geknikt, terwijl hij zijn spijkerjasje met gaten aantrok en zijn haar uit zijn kraag trok. “Ik wil dat je erbij bent als ik een nieuw leven begin. Aanstaande woensdag begint dat nieuwe leven op m'n bruiloft.“

Rosiri was achteraf blij dat ze het ja-woord gemist had. De receptie was te doen geweest, maar thuis hield ze het niet meer vol. Ze werd met uitzetting bedreigd. Ze was één van de zesentwintigduizend geworden. Hopelijk zou iemand snel gehoor geven aan haar briefjes.Wordt vervolgd...

    • Iris Koppe