Liefde in New York

Raoul de Jong (21) vraagt aan een waarzegger hoe het met zijn carrière in New York moet, maar krijgt advies over de liefde

UNFOCUSED: Raoul de Jong

Het gaat over de liefde.

Maar voor ik dat kan vertellen, moeten we even terug naar mijn eerste trip naar New York, in oktober. Ik logeerde gratis bij twee heel lieve mensen, Marc en Didier, en verdiende wat geld door op hun hondjes te passen, maar verder ging het niet goed. Dat lawaai, dat oppervlakkige gedoe, al die gesprekjes over niks, al die mensen die maar aan het rennen waren, op weg naar nog meer geld, een nog grotere tv, een nog down-towner appartement, het kwam me mijn strot uit. Dagenlang had ik niks meer aan mijn haar gedaan, ik droeg mijn bril in plaats van mijn lenzen en als ultiem protest had ik een “Made in the USA' T-shirt gekocht. Omdat ik dat zo overduidelijk niet was. Maar de enige New Yorkers die mijn protest konden aanschouwen waren de types op de hondenuitlaatplaats.

Maar godzijdank had Marc die middag een afspraak met een waarzegger voor me geregeld. Dougall Fraser, onder andere de waarzegger van Tori Spelling (de blonde uit Beverly Hills 90210 die elke week een ander gezicht had). Heel goed en heel duur was 'ie, maar voor mij was 'ie gratis in ruil voor een quote op de achterkant van de Nederlandse vertaling van zijn boek. Precies wat ik nodig had, een waarzegger, iemand die me zou vertellen dat het allemaal wel goed komt.

Ergens op de achtste verdieping van een gebouw midden in die crazy stad was zijn kantoortje, een donker kamertje met twee grote stoelen, en al direct na binnenkomst was het duidelijk: deze sessie zou wel eens een heel andere kant uit kunnen gaan.

Heel lang was 'ie, niet zoveel ouder dan ik en hij zei: “Woooow! Your energy is totally unfocused!“ En nee, dat was niet positief. Angst zag hij, heel veel angst. Hij schrok er zelfs een beetje van. Dat ik heel sterk en vrolijk lijk, maar eigenlijk heel eenzaam en verdrietig ben. “O“, lachte ik, “nou, poeh poeh.“ En toen probeerde ik hem uit te horen over de carrière, maar daar wilde hij niet over praten. Omdat ik rijker en succesvoller zou worden dan ik zelf waarschijnlijk al dacht (o?). Ja, maar ook heel eenzaam, leeg en depressief als ik niet snel in actie kwam. Net als Pim Fortuyn, zoiets. O.

Liefde, daar ging het om. Mijn muurtjes omlaag en eindelijk de liefde toelaten. Want dat doe ik niet. Het lijkt alsof ik het doe, maar ik doe het niet. “You don't even date, do you?“ proestte hij het almost uit en voor ik terug kon proesten dat het begrip “daten' zo een typisch American begripje is, was hij al begonnen over al mijn stukgelopen relationships in het verleden. Allemaal relaties van niet langer dan een maand. Hij wilde het in het bijzonder even hebben over die ene in de zomer van 2005. Waarom dat was uitgegaan?

Nou, wilde ik zeggen, omdat hij niet dronk en niet rookte en niet van vakantie hield en een heel vervelend sms-je had gestuurd nadat hij die rampzalige foto van mij in de Nieuwe Revu had gezien (“mijn moeder zei: wat een mager manneke! eet hij wel genoeg?'). Maar ik zei alleen maar: “Eh... I don't know.“ Dougall Fraser wist het wel: “You were afraid.“ Bang om gekwetst te worden, bang om mijn vrijheid kwijt te raken, bang om mezelf echt te laten zien, bang dat ik niet leuk ben, nou ja, je begrijpt het wel: bang, bang, bang, bang. Voor alles. Geeft niks, als we dat vanaf nu maar gingen veranderen. Het advies: geen aandacht meer besteden aan de carrière, die is er toch wel. Open je hart, doe aan yoga en ga achter de liefde aan!

“Maar hoe dan?“, had ik nog willen vragen. Maar dat bedacht ik pas toen ik was bijgekomen van de shock en thuis weer op de bank lag. Gelukkig had ik zijn boek nog. In het laatste hoofdstuk vond ik wat ik zocht. Het was heel simpel eigenlijk: je kan de liefde wel willen, maar je moet er eerst wat voor doen. Dingen in beweging zetten, het universum laten weten dat je er klaar voor bent en dan krijg je het vanzelf. Klinkt misschien zweverig, maar ik begreep wat hij bedoelde. Eigenlijk heb ik het mijn hele leven al zo gedaan, alleen nog nooit met de liefde.

Terug in Nederland heb ik het serieus aangepakt. Of nou ja, ik ben op een yogaklasje gegaan, heb een blind date gehad met een heel aardige jongen die me een mailtje had gestuurd nadat ik op tv gezegd had dat ik homo was; en ik heb gereageerd op een profiel op een datingsite. Maar uiteindelijk zei iets - ik weet niet wat het was - dat als ik echt de liefde wilde vinden, ik terug moest naar New York.

(En waarom ik dit allemaal wilde vertellen, dat komt een volgende keer.)

    • Raoul de Jong