Wat denk je zelf, hufter?

WINDHOEK EN OMSTREKEN - De jeep was een wit bakbeest. Op 30 december haalden wij hem af bij het verhuurbedrijf. Een iets te magere vrouw die beter Duits dan Engels sprak liep om het bakbeest heen om de beschadigingen van de vorige berijders te noteren.Zowel degene met de creditcard, ik, als degene met het rijbewijs, Marieke, moesten een paar formulieren in tweevoud ondertekenen. Toen was het bakbeest van ons.Op weg naar het hotel sloeg de motor een keer of tien af, zodat wij op kruispunten langdurig tot stilstand kwamen. Gelukkig was het zomervakantie in Namibië. Het anders toch al niet bijzondere levendige Windhoek leek een spookstad.“Ik ben een dieselmotor gewend“, zei Marieke.Ik keek voor me uit, terwijl mijn chauffeuse een zoveelste poging deed de motor te starten.“Als we zo door dit land gaan rijden“, zei ik, “wordt dit bakbeest ons graf.““Maak je niet druk“, zei Marieke, “wat afbreekt groeit wel weer aan.“ En ze lachte een smakelijke lach.Die lach vergoedde veel, maar het uitgangspunt dat wat afbreekt weer aangroeit, leek mij een vergissing. Wat afbreekt groeit nooit meer aan.Die avond bleek dat Marieke onwennig was wat jeeps betreft, maar dat ze goed kon zwemmen, stukken beter dan ik.“Ik heb eens mijn neus gebroken in het zwembad“, zei ze.En terwijl ze in het gras lag te drogen, verklaarde ze: “Als je over mijn been wrijft kun je alle littekens voelen van het hockeyen.““Als je het niet erg vindt“, zei ik, “voel ik die liever niet.““Je moet gewoon de pijngrens verleggen als je aan het spelen bent.“Spelen was prima, dat verleggen van de pijngrens vond ik bezwaarlijk.Het enige waar ik op sportief gebied beter in was dan Marieke was rennen. Vooral op korte afstanden. De overwinningen die ik daar behaalde gaven me, ik zeg het met lichte schaamte, een goed gevoel. Helaas rende ik op den duur zo hard, dat ik voor het oog van een compleet gezin een doodsmak maakte waarbij ik mijn linkerknie volledig openhaalde.'s Avonds stond ik voor het raam en keek uit over ons witte bakbeest. “Marieke“, vroeg ik, “waarom moesten we ook alweer zo'n grote jeep huren? Ze hadden toch ook kleine in de aanbieding.““Kom hier“, zei ze, “dan druppel ik jodium in de wond.“Ik kermde en zij sprak: “Niet kleinzielig doen.“Zo begon onze huwelijksreis met de ontdekking - het was meer een bevestiging - dat ik buitengewoon kleinzielig was. Op 31 december vertrokken wij naar een lodge, veertig kilometer ten noorden van Windhoek. Een lodge is een motel in de wildernis, waarbij die wildernis eigenlijk semi-wildernis zou moeten heten. Kun je nog over wildernis spreken als er elektriciteit en stromend water is?Een bord bij de ingang waarschuwde bezoekers voor leeuwen en andere wilde beesten.Van tevoren had men mij gewaarschuwd dat de lodge niets zou doen aan oudejaarsavond. Integendeel, om negen uur zou de bar dichtgaan.Om elf uur zaten wij in de gesloten bar naast een groepje dat luidruchtig Afrikaans praatte, en met uitzicht op wat kevers en torren die Marieke meende te moeten fotograferen.Het viel niet te ontkennen dat ik voor mijn doen gelukkig was. Ondanks vragen als: hoe lang kun je doorgaan met het organiseren van huwelijksreizen zonder huwelijk? Uit welke krochten van de ziel komt het verlangen voort te willen bewijzen dat je harder kunt rennen dan de jeugd? Waarom is hard rennen zo'n gewichtige zaak?Na een intensieve talencursus in Bologna spreek je een mondje Italiaans. Maar wat levert een intensieve cursus intimiteit in Namibië op? Ik had al meerdere van die cursussen achter de rug. Het inzicht was meestal identiek: dat ik voort wilde blijven scharrelen, spelend dat ik het eeuwige leven heb.Om middernacht dronken wij in onze hut een glas mineraalwater en voerden een gevecht tegen vliegende mieren.Wie het geluk kent, weet dat het noodlot zich erboven uitstrekt.De voortekenen begonnen al snel. In een verlaten lodge aan de Skeleton Coast bezwoer Marieke mij dat het vaginaal orgasme bestond. En dat terwijl ik ruim een decennium in de overtuiging heb geleefd dat dat orgasme te vergelijken was met Sinterklaas.In de badplaats Swakopmund zei Marieke: “Ik ben geloof ik een tikkeltje geconstipeerd.““Hoe lang ben je al niet naar de wc geweest?“ vroeg ik.“Een dag of tien.““Dat lijkt me veel. Wil je naar een dokter?““Ik probeer het wel met noten en gedroogde abrikozen.“Op weg naar de woestijn leefde mijn chauffeuse op een dieet van gedroogde vruchten, zonder resultaat.Om een uur of vijf op een donderdagmiddag reden wij op een zandweg door de bergen, toen wij in een ernstige slip terechtkwamen. Aan beide kanten van de weg gaapte een afgrond.In de zekerheid dat wij naar beneden zouden storten vroeg ik me af: “Hoe krijgen we de jeep ooit nog uit dat ravijn, en zijn we daarvoor verzekerd?“Uiteindelijk kwamen we vlak voor de afgrond tot stilstand en Marieke begon hard te lachen. Ik merkte dat ik me aan haar begon te hechten. Na vijf minuten naar haar gelach te hebben geluisterd zei ik: “Het is nu zaak dat je voorzichtig naar achteren rijdt. Laat mij voor de zekerheid eerst uitstappen, als er iets gebeurt kan ik hulp halen.“Daarop zette ze de motor uit en zei: “Als jij uitstapt, dan ik ook.“Zo stonden we ieder aan één kant van de jeep en ik ontdekte dat Marieke ook een ijskonijn kan zijn.Diep in de woestijn kwam ik op een idee. “Zou anale seks goed zijn tegen constipatie?“ vroeg ik.“Het is het proberen waard“, zei ze. “Als je in de wildernis bent moet je aan alternatieve geneeskunde doen.“Na de woestijn logeerden wij op een boerderij bij een van oorsprong Duitse boer en boerin die ons de smerigste quiche lorraine voorschotelden die ik ooit gegeten heb. We voelden ons genoodzaakt alles op te peuzelen, omdat de boerin bleef kijken hoe we aten.Prompt werd Marieke ziek.Op weg naar de kustplaats Lüderitz moesten we om het kwartier stoppen, omdat Marieke moest kotsen of diarree had. Of allebei tegelijk. In ieder geval was de constipatieperiode voorbij.De jeep rook niet meer naar huwelijksreis maar naar veldhospitaal en ik maakte me zorgen omdat ik haar hierheen had gesleept.In Lüderitz, na een genezende slaap van veertien uur, verklaarde Marieke dat ze bereid was me alles te vergeven, maar dat ik niet moest denken dat ik een vakantieliefde was. Veeleer viel ik in de categorie vakantiehufter.Vanaf die tijd begon ik haar nog leuker te vinden. En zij begon mij rijlessen te geven opdat ik in de toekomst het stuur zou kunnen overnemen als zij weer eens misselijk wasOp die manier reden wij ons vast in het mulle zand rondom Lüderitz.Na een uur wachten op hulp zei ik: “Misschien is het een idee als jij naar de garage loopt, dan blijf ik hier wel bij de jeep, dat telefoneren heeft duidelijk geen zin.““Wat denk je zelf, hufter?“ vroeg Marieke.Twee uur laten kwamen vier sterke negers ons bevrijden.Op de terugweg naar Windhoek begonnen insectenbeten aan mijn voeten te ontsteken, waarschijnlijk doordat ik ze had opengekrabd.Toen we Windhoek hadden bereikt waren mijn voeten opgezwollen en er kwam pus uit. Zelden heb ik mijn eigen voeten zo onsmakelijk gevonden.Onze huwelijksreis eindigde in het ziekenhuis van Windhoek, op de eerste hulp.“Ik ga nu dood“, riep ik, “maar ik vond het leuk dat ik je heb leren kennen.“Marieke streelde door mijn haar. “Komt goed, amant“, zei ze. “Als je voet eraf moet, vind ik je ook nog leuk.“Vlak voor ik de behandelkamer instrompelde, riep ik: “Marieke, als ik je niet meer zie, schrijf even de titel van een nieuw boek op: Wat denk je zelf, hufter? Reizen met Arnon Grunberg.“ - De jeep was een wit bakbeest. Op 30 december haalden wij hem af bij het verhuurbedrijf. Een iets te magere vrouw die beter Duits dan Engels sprak liep om het bakbeest heen om de beschadigingen van de vorige berijders te noteren.

Zowel degene met de creditcard, ik, als degene met het rijbewijs, Marieke, moesten een paar formulieren in tweevoud ondertekenen. Toen was het bakbeest van ons.

Op weg naar het hotel sloeg de motor een keer of tien af, zodat wij op kruispunten langdurig tot stilstand kwamen. Gelukkig was het zomervakantie in Namibië. Het anders toch al niet bijzondere levendige Windhoek leek een spookstad.

“Ik ben een dieselmotor gewend“, zei Marieke.

Ik keek voor me uit, terwijl mijn chauffeuse een zoveelste poging deed de motor te starten.

“Als we zo door dit land gaan rijden“, zei ik, “wordt dit bakbeest ons graf.“

“Maak je niet druk“, zei Marieke, “wat afbreekt groeit wel weer aan.“ En ze lachte een smakelijke lach.

Die lach vergoedde veel, maar het uitgangspunt dat wat afbreekt weer aangroeit, leek mij een vergissing. Wat afbreekt groeit nooit meer aan.

Die avond bleek dat Marieke onwennig was wat jeeps betreft, maar dat ze goed kon zwemmen, stukken beter dan ik.

“Ik heb eens mijn neus gebroken in het zwembad“, zei ze.

En terwijl ze in het gras lag te drogen, verklaarde ze: “Als je over mijn been wrijft kun je alle littekens voelen van het hockeyen.“

“Als je het niet erg vindt“, zei ik, “voel ik die liever niet.“

“Je moet gewoon de pijngrens verleggen als je aan het spelen bent.“

Spelen was prima, dat verleggen van de pijngrens vond ik bezwaarlijk.

Het enige waar ik op sportief gebied beter in was dan Marieke was rennen. Vooral op korte afstanden. De overwinningen die ik daar behaalde gaven me, ik zeg het met lichte schaamte, een goed gevoel. Helaas rende ik op den duur zo hard, dat ik voor het oog van een compleet gezin een doodsmak maakte waarbij ik mijn linkerknie volledig openhaalde.

's Avonds stond ik voor het raam en keek uit over ons witte bakbeest. “Marieke“, vroeg ik, “waarom moesten we ook alweer zo'n grote jeep huren? Ze hadden toch ook kleine in de aanbieding.“

“Kom hier“, zei ze, “dan druppel ik jodium in de wond.“

Ik kermde en zij sprak: “Niet kleinzielig doen.“

Zo begon onze huwelijksreis met de ontdekking - het was meer een bevestiging - dat ik buitengewoon kleinzielig was.

Op 31 december vertrokken wij naar een lodge, veertig kilometer ten noorden van Windhoek. Een lodge is een motel in de wildernis, waarbij die wildernis eigenlijk semi-wildernis zou moeten heten. Kun je nog over wildernis spreken als er elektriciteit en stromend water is?

Een bord bij de ingang waarschuwde bezoekers voor leeuwen en andere wilde beesten.

Van tevoren had men mij gewaarschuwd dat de lodge niets zou doen aan oudejaarsavond. Integendeel, om negen uur zou de bar dichtgaan.

Om elf uur zaten wij in de gesloten bar naast een groepje dat luidruchtig Afrikaans praatte, en met uitzicht op wat kevers en torren die Marieke meende te moeten fotograferen.

Het viel niet te ontkennen dat ik voor mijn doen gelukkig was. Ondanks vragen als: hoe lang kun je doorgaan met het organiseren van huwelijksreizen zonder huwelijk? Uit welke krochten van de ziel komt het verlangen voort te willen bewijzen dat je harder kunt rennen dan de jeugd? Waarom is hard rennen zo'n gewichtige zaak?

Na een intensieve talencursus in Bologna spreek je een mondje Italiaans. Maar wat levert een intensieve cursus intimiteit in Namibië op? Ik had al meerdere van die cursussen achter de rug. Het inzicht was meestal identiek: dat ik voort wilde blijven scharrelen, spelend dat ik het eeuwige leven heb.

Om middernacht dronken wij in onze hut een glas mineraalwater en voerden een gevecht tegen vliegende mieren.

Wie het geluk kent, weet dat het noodlot zich erboven uitstrekt.

De voortekenen begonnen al snel. In een verlaten lodge aan de Skeleton Coast bezwoer Marieke mij dat het vaginaal orgasme bestond. En dat terwijl ik ruim een decennium in de overtuiging heb geleefd dat dat orgasme te vergelijken was met Sinterklaas.

In de badplaats Swakopmund zei Marieke: “Ik ben geloof ik een tikkeltje geconstipeerd.“

“Hoe lang ben je al niet naar de wc geweest?“ vroeg ik.

“Een dag of tien.“

“Dat lijkt me veel. Wil je naar een dokter?“

“Ik probeer het wel met noten en gedroogde abrikozen.“

Op weg naar de woestijn leefde mijn chauffeuse op een dieet van gedroogde vruchten, zonder resultaat.

Om een uur of vijf op een donderdagmiddag reden wij op een zandweg door de bergen, toen wij in een ernstige slip terechtkwamen. Aan beide kanten van de weg gaapte een afgrond.

In de zekerheid dat wij naar beneden zouden storten vroeg ik me af: “Hoe krijgen we de jeep ooit nog uit dat ravijn, en zijn we daarvoor verzekerd?“

Uiteindelijk kwamen we vlak voor de afgrond tot stilstand en Marieke begon hard te lachen. Ik merkte dat ik me aan haar begon te hechten.

Na vijf minuten naar haar gelach te hebben geluisterd zei ik: “Het is nu zaak dat je voorzichtig naar achteren rijdt. Laat mij voor de zekerheid eerst uitstappen, als er iets gebeurt kan ik hulp halen.“

Daarop zette ze de motor uit en zei: “Als jij uitstapt, dan ik ook.“

Zo stonden we ieder aan één kant van de jeep en ik ontdekte dat Marieke ook een ijskonijn kan zijn.

Diep in de woestijn kwam ik op een idee. “Zou anale seks goed zijn tegen constipatie?“ vroeg ik.

“Het is het proberen waard“, zei ze. “Als je in de wildernis bent moet je aan alternatieve geneeskunde doen.“

Na de woestijn logeerden wij op een boerderij bij een van oorsprong Duitse boer en boerin die ons de smerigste quiche lorraine voorschotelden die ik ooit gegeten heb. We voelden ons genoodzaakt alles op te peuzelen, omdat de boerin bleef kijken hoe we aten.

Prompt werd Marieke ziek.

Op weg naar de kustplaats Lüderitz moesten we om het kwartier stoppen, omdat Marieke moest kotsen of diarree had. Of allebei tegelijk. In ieder geval was de constipatieperiode voorbij.

De jeep rook niet meer naar huwelijksreis maar naar veldhospitaal en ik maakte me zorgen omdat ik haar hierheen had gesleept.

In Lüderitz, na een genezende slaap van veertien uur, verklaarde Marieke dat ze bereid was me alles te vergeven, maar dat ik niet moest denken dat ik een vakantieliefde was. Veeleer viel ik in de categorie vakantiehufter.

Vanaf die tijd begon ik haar nog leuker te vinden. En zij begon mij rijlessen te geven opdat ik in de toekomst het stuur zou kunnen overnemen als zij weer eens misselijk was

Op die manier reden wij ons vast in het mulle zand rondom Lüderitz.

Na een uur wachten op hulp zei ik: “Misschien is het een idee als jij naar de garage loopt, dan blijf ik hier wel bij de jeep, dat telefoneren heeft duidelijk geen zin.“

“Wat denk je zelf, hufter?“ vroeg Marieke.

Twee uur laten kwamen vier sterke negers ons bevrijden.

Op de terugweg naar Windhoek begonnen insectenbeten aan mijn voeten te ontsteken, waarschijnlijk doordat ik ze had opengekrabd.

Toen we Windhoek hadden bereikt waren mijn voeten opgezwollen en er kwam pus uit. Zelden heb ik mijn eigen voeten zo onsmakelijk gevonden.

Onze huwelijksreis eindigde in het ziekenhuis van Windhoek, op de eerste hulp.

“Ik ga nu dood“, riep ik, “maar ik vond het leuk dat ik je heb leren kennen.“

Marieke streelde door mijn haar. “Komt goed, amant“, zei ze. “Als je voet eraf moet, vind ik je ook nog leuk.“

Vlak voor ik de behandelkamer instrompelde, riep ik: “Marieke, als ik je niet meer zie, schrijf even de titel van een nieuw boek op: Wat denk je zelf, hufter? Reizen met Arnon Grunberg.“