Ineens is het stil

In “De korte golf' beschrijft Guus Middag radiomomenten die hem raken. Vandaag gekraak en gerochel bij “Wereldnet'.

Het is elke middag weer een mooi moment. Na het radionieuws van twaalf uur, met de laatste berichten over de kettingbotsing op de A28, de geluksbeleving op het platteland, de pasfoto op de voetbalsupportersclubkaart en de laaghangende bewolking in het noorden van Limburg, gaan wij contact zoeken met de buitenwereld. Dat is de wereld van Wereldnet: een net van correspondenten die op de gekste plaatsen aan de lijn hangen om te vertellen wat er bij hen vandaag op de snelweg, het platteland of de voetbaltribunes is gebeurd - en wat voor weer het er is. Elke werkdag, tussen 12.00 en 12.45 uur, op Radio 747, komen er drie of vier correspondenten aan het woord.

Zoals bekend zit elke geëxpatrieerde Hollander iedere avond wenend onder een vreemde boom, met in zijn ene hand een zak drop en in zijn andere een wereldontvanger, waarop hij met krimpende ziel luistert naar liedjes van Vader Abraham of een live verslag van de laatste rit op de tien kilometer van de nationale schaatskampioenschappen. Wereldnet is de tegenhanger daarvan. Daar zijn de rollen omgedraaid. Daar mogen de geëxpatrieerden eens doen alsof ze thuis zijn, en dat zijn ze ook. Wij kunnen er hier, achter ons bord boerenkool, alleen maar hoofdschuddend naar luisteren. Wat gebeuren er toch veel gekke dingen overal op de wereld. Een meter sneeuw op de daken, meldt de correspondente in Slowakije. Wie moet het er afhalen? Op de Oostelijke Falkland-eilanden is sinds afgelopen kerst mobiele telefonie ingevoerd. Onze correspondent meldt dat er nu ook in de hoofdstad van de Falkland Eilanden mensen op straat met zo'n ding worden aangetroffen, al sms'end.

Onze man in Canada krijgt weer de slappe lach als hij moet vertellen dat mensen daar “een chalet zonder bodem' kunnen huren: luxe optrekjes op het ijs, van waaruit men kan gaan ijsvissen. De huurders rijden er met hun dure SUV over het ijs naar toe, en moeten dan soms toezien hoe bij snelle dooi hun zware bezit langzaam in het koude water verdwijnt.

Zo gaat het de wereld rond. Korte lijnen, snelle impressies, saillante details. “Ik vond een schorpioen in mijn krant vanochtend.' Er valt altijd wel wat te melden. En altijd hoor je wel wat bijzonders. “Water wordt duurder dan olie', dat soort mondiale economische wijsheden. In het ideale geval bloeit er elke dag weer een mooi gesprek op tussen de toevallige correspondenten, en ontstaat er even een wereldnetkantine, waar men in de eigen taal kan bijpraten, alvorens weer naar buiten te moeten, de jungle of de rimboe of de ijzige vlakte van het buitenland in. “Hoe lang duurt de winter nog bij jullie?'

Hiervoor moet de radio ooit uitgevonden zijn: contact met de verre buitenwereld. De verbindingen knarsen, er zit vaak een rare ruis op de lijn, de stemmen komen metalig vervormd binnen, maar dat maakt het allemaal alleen maar echter. Mooiste moment: als de correspondent, midden in een absurd verhaal, na een korte kraak en een krachtige radiorochel ineens helemaal weg valt. Dan horen we even niets meer over de kwaliteit van de renpaarden op de Falkland-eilanden - en dan wordt ons duidelijk, in die paar seconden wereldnetstilte, hoe ver weg die Falkland-eilanden ook weer zijn.