De tijd heeft 'Hewy' ingehaald

Verwarring in Melbourne: kopman Lleyton Hewitt verliest, maar drie 'onbekende' landgenoten bereiken de derde ronde van de Australian Open.

Sportminnend Australië ontwaakte vanmorgen en wist niet welke gemoedstoestand op zijn plaats was. Blijdschap, omdat drie tennissende landgenoten tegen elke verwachting in waren doorgedrongen tot de derde ronde van 'hun' Open Australische kampioenschappen? Of toch een kater, nadat local hero Lleyton Hewitt in de late avonduren roemloos (4-6, 4-6, 7-6 en 2-6) ten onder was gegaan tegen Juan Ignacio Chela uit Argentinië.

Hewitt onderhoudt al jaren een haat-liefdeverhouding met zijn landgenoten. Zijn ongeëvenaarde vechtlust wordt alom bewonderd, maar zijn chronische achterdocht wekt ergernis. Hewitt ontwaart achter elke boom een potentiële vijand. Wie niet voor hem is, is tegen hem, redeneert de 24-jarige straatvechter uit Adelaide, en in die opvatting wordt hij gesteund door het immer prominent aanwezige Team Hewitt: moeder Cherilyn, vader Glynn, coach Roger Rasheed, echtgenote Bec Cartwright.

Zijn houding heeft hem in eigen land veel vijanden opgeleverd. In The Australian wordt hij aangeduid als 'Kleine Lleyton': een verwende snotneus, die te vaak klaagt. 'Kleine Lleyton moet zich eens om zijn spel bekommeren', sneerde het dagblad, in een verwijzing naar Hewitts klacht dat de banen in Melbourne te traag zijn.

Tien keer nu heeft de voormalige nummer één van de wereld deelgenomen aan 'zijn' Australian Open, en telkens strandde hij op het park waar hij in 1997 - vijftien jaar en elf maanden jong - zijn grandslamdebuut maakte als de jongste qualifier uit de geschiedenis. Twaalf maanden geleden leek hij hard op weg om, 29 jaar na dato (Mark Edmondson), Australië te verlossen van wat zo langzamerhand een sportief trauma is geworden. In de eindstrijd voorkwam de Rus Marat Safin een Australische zege op eigen bodem.

Ook dit jaar was de als derde geplaatste Hewitt de aangewezen kandidaat om in de voetsporen te treden van Eddo - al hadden de Aussies hun twijfels. Na zijn huwelijk met actrice Cartwright kreeg het glamourpaar in november een dochter. Toeval of niet, sindsdien stond Hewitt met beduidend minder flair en overtuiging op de baan. Hewy was 'een softie' geworden, concludeerden de media, hoezeer de hoofdpersoon ook zijn best deed dat beeld te ontkennen: 'Ik ben nog altijd gretig.'

Helemaal eerlijk was de collectieve media-aanval niet; het verwijt werd deels ingegeven door afgunst. Cartwright en Hewitt sloten na de geboorte een exclusief contract met Woman's Day. Het Australische vrouwenblad mocht als enige foto's publiceren van hun dochter. Andere geïnteresseerde media hadden het nakijken.

Hewitt kon het vooroordeel van de softe tennisvader slechts ontkrachten door de zeges aaneen te rijgen. Dat lukt hem niet. Integendeel: bij de voorbereidingstoernooien in Adelaide en Sydney verloor hij van tennissers met een schamele staat van dienst. Hewitt voerde een maagvirus op als reden, maar weinigen geloofden hem.

Gisteren, in zijn duel met Chela, leek de tweevoudig grandslamwinnaar ingehaald door de tijd. Hij is nog altijd een counterpuncher van formaat, maar heeft niet meer de snelheid van voorheen. Een wandelende muur? Hewitt zou het graag willen. 'Hij heeft niet het niveau van vorig jaar', zei Chela na afloop van de confrontatie, die maar niet wilde ontbranden.

Terwijl alle ingrediënten daarvoor aanwezig waren. In hun onderlinge duel van vorig jaar was Chela het provocerende gedrag van de Australiër zo zat dat hij hem in het voorbijgaan bespuwde. Het leverde de Argentijn een boete én de eeuwige vijandschap van Hewitt op. Daar was gisteren opvallend genoeg niets van te merken bij de doorgaans emotionele Australiër. Gelaten bijna drentelde hij over de baan. Het gebalde vuistje, gevolgd door een extatisch 'Come On!' was nauwelijks te zien.

Bezorgde Hewitt zijn landgenoten een koude douche, Peter Luczak verraste in positieve zin. Ten koste van Olivier Rochus drong de nummer 139 van de wereld, met een wildcard toegelaten tot het hoofdtoernooi, wél door tot de derde ronde. Zo uitgelaten na zijn vijfsetter (6-7, 6-4, 6-1, 6-7 en 6-1) was de geboren Pool dat hij zijn racket én handdoeken het publiek inslingerde. Na afloop kreeg Luczak het verzoek voortaan wat zuiniger om te gaan met de handdoeken van de organisatie.

In schril contrast met het optreden van Hewitt stonden ook de zeges van de Australiërs Nathan Healy en Samantha Stosur. Zij bereikten de derde ronde, terwijl niemand een cent voor hun kansen gaf. Healey bezet de 240ste plaats op de wereldranglijst, Stosur de 98ste. Dat zij 's lands eer hoog moeten houden, zegt veel. Dus of de Australiërs blij zijn vandaag?