Bubble

Er is ineens een kwartier méér Bubble! Hoe kan dat? Waar komt dat kwartier vandaan? Wat gebeurt daarin? Wat zit er in? Is het een kwartier meer leegte, of juist een kwartier meer plot? Is regisseur Steve Soderbergh teruggekomen van het idee een film te maken voor zijn eigen plezier, met een kleine crew en zonder steracteurs - en vooral: zonder oog voor de behoeften van het miljoenenpubliek dat zijn commerciële films (Out of Sight, Ocean's Eleven en Twelve?) doorgaans trekken?

Scène uit de film Bubble

Ik zag Bubble deze herfst tijdens het Filmfestival van Venetië. Toen duurde die 73 minuten en als je de laatste 20 minuten buiten beschouwing liet, was het een compromisloze verkenning van de lege wereld van doorsnee Amerikanen. Begrippen als vriendschap of enthousiasme waren abstracties in deze wereld. Ze werden wel aangeroerd, ze werden ook wel eens genoemd, maar ze werden nooit beleefd.

De emotionele leegte werd weerspiegeld in de leegte op de gezichten van de niet-professionele acteurs. En juist in die leegte pakten donderwolken zich samen. In het eerste half uur, de eerste drie kwartier van Bubble had Soderbergh een spanning opgebouwd met niets, met lege praatjes van een paar fabrieksarbeiders, met beelden van een fabriekshal zonder mensen. Dat was tamelijk briljant. Een ode aan de suggestieve kracht van montage.

Er was maar een ding jammer van Bubble en dat was het feit dat de dreiging uit het begin, daadwerkelijk werd ingelost aan het slot. Er wórdt een moord gepleegd en er wórdt een dader gevonden. Het was niet verrassend wie wie was en het was ook niet spannend hoe deze halsmisdaad was gebeurd en hoe de moord werd opgelost. Hij moest kennelijk plaatsvinden van de regisseur en de dader moest kennelijk achter slot en grendel.

De shots die daarbij hoorden, zagen er vals uit in een verder vlekkeloze compositie. Maar door de verhoudingen van een en ander binnen die 73 minuten, overheerste het gevoel van vlekkeloosheid.

De Bubble die ik in Venetië zag, zou ik iedereen willen aanraden te gaan zien. Dat kan op het International Film Festival Rotterdam en het is des te urgenter, aangezien er nog geen filmdistributeur is die de film in Nederland wil uitbrengen.

Alleen: de versie die in Rotterdam te zien is, duurt 90 minuten en stel nou dat Soderbergh er een kwartier valse noten aan heeft toegevoegd. Dan is de film vreselijk geworden. Dan hebben de laffe krachten in de filmindustrie het gewonnen. Dan is het hele idealisme van Soderberghs en George Clooneys productiemaatschappij Section Eight van nul en generlei waarde en is hun missie mislukt.

Aan de andere kant, stel nou dat hij juist de leegte heeft verruimd. Dat hij nog langer rondwaart in dat spookgebied van de Amerikaanse onderklasse. Dan is Bubble misschien wel perfect geworden. Zal ik voor de zekerheid eerst zelf nog een keer gaan kijken en dan mijn advies opnieuw uitbrengen?

Bubble. 28 jan, 19.15 u; 29 jan, 22.00 u; 4 febr, 20.15 u.