Zeurpieten op het blog

Weblogs zijn doorgaans hét podium voor vrije journalistiek. Maar bij Volkskrantblog.nl trekt de “echte' redactie de teugels toch liever wat strakker aan.

Blog

Een experiment zonder spelregels. Zo begon ochtendkrant de Volkskrant vier maanden geleden aan het project Volkskrantblogs. Met de weblogs, voor iedereen gratis toegankelijk, moest het oude krantenmedium een impuls krijgen van de nieuwe media. “Het was de bedoeling om journalisten uit hun ivoren toren te halen, maar we hadden de procedures nog niet helemaal vastgelegd“, zegt Geert-Jan Bogaerts, sinds 2003 chef-internet bij de Volkskrant. Met andere woorden: “het volk' kreeg de ruimte om op de servers van de Volkskrant zijn zegje te doen. Die vrijheid werd met beide handen aangegrepen, want inmiddels zijn er 2.000 weblogs online.

Als initiator en moderator van het Volkskrantblog doet Bogaerts wekelijks verslag in de krant van wat zich op het web afspeelde. Dat begon “als een speeltuin van meningen“, maar de afgelopen weken dreigde het blog te verzanden in een hevige discussie over zichzelf, die zowel de opiniepagina's van de papieren krant als de voorpagina van het blog domineerde.

“Het werd een metadiscussie“, zegt Bogaerts. “Het is natuurlijk prachtig als er gediscussieerd wordt in de weblogs - daar zijn ze juist voor. Maar de discussie over de blogs zelf ging de boventoon voeren.“ Letterlijk, want dankzij het systeem van gelezen en best gewaardeerde artikelen, verschenen de blog-posts over het Volkskrantblog vaak boven aan de homepage. En werden daarom ook weer vaker gelezen.

Een van de aanleidingen voor de discussie was de kritiek die Thom Meens, ombudsman van de Volkskrant, op het weblog had. Meens constateerde herhaaldelijk dat anonieme schrijvers naar zijn mening niet thuishoren op het weblog van de Volkskrant. Zo zou in ieder geval het “volkskrantje pesten' ophouden, waarbij redacteuren door anonieme loggers gestalkt of zelfs dood gewenst werden. Meens pleitte voor een systeem waar alleen geregistreerde lezers hun zegje kunnen doen.

Volgens zijn collega Geert-Jan Bogaerts hoeven webloggers bij de Volkskrant niet per se hun anonimiteit op te geven. “Het is een zelfregulerend systeem en dat werkt best goed. We hebben in de afgelopen maanden maar twintig berichten hoeven verwijderen omdat ze niet door de beugel konden. Er zitten natuurlijk wel zeurpieten tussen, en een handvol zieke geesten die krankjorum zijn. Maar de hoeveelheid “nuts' is verbazingwekkend laag.“

Waar Bogaerts zich wel aan stoort, zijn de “clubjes mensen“  die gezamenlijk proberen hun artikel hoger in de rangorde van het blog te krijgen. Dat gaat vaak ten koste van andere, interessantere blogs, aldus de chef-internet. “Vandaar dat we als redactie toch zelf een selectie willen maken uit de beste van de artikelen. Dat wordt de standaard homepage.“ Bezoekers die deze journalistieke keuze niet willen zien, kunnen ervoor kiezen de spontane selectie te handhaven waarbij de best gelezen of best gewaardeerde artikelen bovenaan verschijnen.

De “Redactie beveelt aan' is een ingreep die onder de webloggers weer voor commotie zorgt. Sommigen zijn blij dat er voorlopig een einde is gekomen aan het “gezeur' over het blog zelf, anderen reageren heftig op de “censuur'. “Er is een enorme betrokkenheid“, zegt Bogaerts diplomatiek.

De Volkskrantredactie maakt nu niet alleen een selectie van de beste artikelen, maar houdt ook rekening met de identiteit van de schrijver. Bogaerts: “De bloggers die wij kiezen zijn niet anoniem. Ook al verkiezen sommigen niet met hun echte naam publiek te gaan, de redactie weet in ieder geval wie het zijn.“

Bogaerts sluit niet uit dat er meer maatregelen volgen. “Dit is begonnen als een experiment en de lijnen zijn nog niet helemaal vastgelegd. Want ook wij hebben de wijsheid niet in pacht.“

    • Marc Hijink