Vrede in Midden-Oosten verder weg dan ooit

”Ariel Sharons eenzijdige actie in Gaza is zijn grote verdienste geweest, bij alle omstreden en onbesuisde manoeuvres waar hij Israël en de wereld op vergastte” (hoofdartikel, 6 januari). Sinds het begin van het vredesproces benaderen de media het Midden-Oostenconflict objectiever dan voorheen. Enkele essentiële feiten lijken echter aan de hoofdredactie te zijn voorbijgegaan. Een samenvatting:

Kenners weten, dat de Gaza-ontruiming een strategische zet was. Sharon kon zo 1,4 miljoen Palestijnen uit de voor Israël steeds ongunstiger wordende demografische balans schrappen. Sharons topadviseur Weisglass had er in 2004 vele malen over onderhandeld met Amerika's Nationale Veiligheidsadviseur Condoleezza Rice. Tegen de strekking van de Routekaart in was daarbij geen Palestijnse vertegenwoordiger aanwezig. Israël kreeg de toezegging, dat men straks grote nederzettingenblokken `als feiten aan de grond` mag behouden. In een Haaretz-interview zei Weisglass, dat het doel achter het Gazaplan is: bevriezing vredesproces, voorkoming Palestijnse staat, enz. Sharon week geen moment van zijn plan af. Bij herhaling verklaarde hij, dat hij geheel Jeruzalem en de Jordaanvallei wil behouden en dat er geen grootschalige ontruimingen meer zullen volgen. De verdere uitbouw van nederzettingen en van zijn `muur` gaat elke dag door. Door het de Palestijnen ontnemen van elk uitzicht op een rechtvaardige oplossing - waar zij in 1995 en 2000 nog naar onderweg leken - heeft Sharon de Hamas en Islamitische Jihad (evenals Sharon maximalistisch ingesteld) veel wind in de zeilen geblazen. Het stellen, dat Sharons eenzijdige actie in Gaza zijn grote verdienste is geweest, geeft aan uit welke invalshoek deze hoofdredactionele analyse werd gemaakt. Voorshands neem ik aan, dat de betrokken auteur de achtergrondfeiten onvoldoende kende. Hij bevindt zich echter wel op de lijn van met expansiedrift behepte zionisten.